ΓΟΡΓΙΑΣ Ο .. ΧΡΥΣΟΣΑΝΔΑΛΟΣ ..

Image

Δεν χωράει αμφιβολία ότι οι Σοφιστές συνέβαλαν σημαντικά στη διδασκαλία και στη θεωρητική θεμελίωση της ρητορικής. Σύμφωνα με μεταγενέστερες μαρτυρίες η γένεση της ρητορικής τοποθετείται στις αρχές του 5ου αι. π.Χ. στη Σικελία και τη συνδέουν με τις πολλές δίκες που έγιναν εκεί την εποχή αυτή. Ο Γοργίας γεννήθηκε στους Λεοντίνους, της Σικελίας, γύρω στο 485 π.Χ. και ήταν μαθητής του Εμπεδοκλή. Σύμφωνα με αυτόν, οι επιστήμονες και οι ειδικοί ή αποτυγχάνουν στην προσπάθεια τους να επιβάλλουν τις θέσεις τους ή αν επιτύχουν αυτό οφείλεται στο ότι χρησιμοποιούν το λόγο της πειθούς, δηλαδή το ρητορικό λόγο.

Για το Γοργία η ικανότητα της πειθούς είναι αποφασιστική για κάθε τομέα της ζωής της πόλης. Η ρητορικής είναι η πιο αναγκαία μορφή γνώσης για οποιονδήποτε θέλει να ζήσει ή να δράσει στα πλαίσια της πόλης. Ο ρήτορας και ο πολιτικός, όχι ο επιστήμονας κι ο τεχνικός, κατέχουν τα κλειδιά που ανοίγουν όλες τις πύλες της πόλης. Το πιο αντιπροσωπευτικό κείμενο του για αυτό τον ισχυρισμό είναι το Ελένης Εγκώμιον. Πρόκειται για ένα κείμενο με το οποίο ο συγγραφέας, επιδεικνύει τη ρητορική του δεινότητα, θέλοντας να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει το «ακατόρθωτο», να υποστηρίξει, δηλαδή, ότι η Ωραία Ελένη δεν είναι υπεύθυνη για τον Τρωϊκό Πόλεμο. Αναπτύσσοντας τη συλλογιστική του ο Γοργίας εξετάζει το ενδεχόμενο η Ελένη να «παρασύρθηκε» όπως θα λέγαμε, με τα λόγια. Ο λόγος για τον οποίο σε αυτή την περίπτωση η κατηγορουμένη είναι αθώα είναι απλός: η βία του λόγου δεν διαφέρει και τόσο από την πραγματική βία, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι μπορεί να πείθονται παρά τη θέλησή τους.

Ο λόγος που ο Γοργίας τον χαρακτηρίζει «μεγάλο δυνάστη» είναι κάτι που έρχεται στον δέκτη απέξω. Ο ρήτορας με τους κατάλληλους χειρισμούς καλλιεργεί στον δέκτη μια ορισμένη ψυχολογική κατάσταση με αποτέλεσμα ο δεύτερος να συμπεριφέρεται όπως ο άρρωστος που ακολουθεί πειθήνια μια ιατρική αγωγή παίρνοντας τα φάρμακα που ο γιατρός του προτείνει για τη συγκεκριμένη θεραπεία  Όμως όπως για μια ασθένεια δεν υπάρχει ένα φάρμακο ή επιλογή άλλου σκευάσματος επιφέρει διαφορετικά αποτελέσματα ή κάθε ασθενής αντιδρά διαφορετικά σε κάθε αγωγή έτσι δεν υπάρχει και ένας «αντικειμενικά» σωστός (ή ορθός λόγος), ο οποίος απευθύνεται με τον ίδιο τρόπο σε όλους.

Στο σύστημα αξιών του Γοργία η αλήθεια υποχωρεί για χάρη της αποτελεσματικότητας και εν τέλει της επιτυχίας του λόγου. Αυτό που ενδιαφέρει το ρήτορα δεν είναι τι λέγεται αλλά το αποτέλεσμα αυτού που λέγεται όπως λέγεται. Στο έργο του Περί του Μη Όντος ή Περί Φύσεως χρησιμοποιώντας επιχειρήματα ελεατικού τύπου υποστήριξε:

·        Δεν υπάρχει τίποτε

·        Ακόμη κι αν υπήρχε κάτι, δεν θα μπορούσαμε να το γνωρίσουμε

·        Ακόμη κι αν μπορούσαμε να το γνωρίσουμε, δεν θα μπορούσαμε να μεταδώσουμε στους άλλους τη γνώμη μας γι’; αυτό.

Ο Γοργίας επομένως υποστήριζε ότι: η δύναμη της ρητορικής δεν περιορίζεται από κάποια φυσική αλήθεια, διότι απλούστατα τέτοια αλήθεια δεν υπάρχει. Οι λέξεις δεν αντιστοιχούν στα πράγματα μα κι αν ακόμα αντιστοιχούσαν δεν θα μπορούσαν να μεταφέρουν την ίδια αυτή αντιστοιχία από ομιλητή σε ομιλητή διότι σύμφωνα με αυτόν ένα σωστά διαρθρωμένο επιχείρημα, μια εύλογη εικασία, μπορεί να λειτουργήσει ικανοποιητικά όταν δεν υπάρχουν πραγματικοί μάρτυρες. Η εύλογη εικασία αντικαθιστά την πραγματική μαρτυρία ενός ανθρώπου που τα λεγόμενά του παρουσιάζονται με άτεχνο τρόπο και δεν είναι πειστικός. Το πρόβλημα βέβαια σε αυτή την περίπτωση είναι ότι η αλήθεια επισκιάζεται από την αληθοφάνεια, ωστόσο στο πλαίσιο των δημοκρατικών θεσμών, οι μαγικές ικανότητες του λόγου αποκτούσαν πολύ συγκεκριμένη πρακτική εφαρμογή. Ο ρήτορας είναι σε θέση να προσαρμόζει την επιχειρηματολογία του στις αντιδράσεις του ακροατηρίου του κι αυτή η δυνατότητα εξαργυρώνεται θαυμάσια στις λαϊκές συνελεύσεις της αθηναϊκής δημοκρατίας.

Με αυτά και αυτά ο Γοργίας έφτανε να χρεώνει τους μαθητές του 6.000 οβολούς έκαστον τον χρόνο όταν ο μισθός του δικαστή ήταν περίπου 1000 οβολούς τον χρόνο .Είχε γίνει τόσο ξιπασμένος που κυκλοφορούσε με χρυσά σανδάλια .Ο Γοργίας δεν υπηρετούσε δηλαδή την αλήθεια , αλλά την πρόφαση , αυτός είναι και ο «πατέρας» των σημερινών πολιντικάτηδων της δύσης και φυσικά και της χώρας μας .Φυσικά όλοι οι ρήτορες δεν ήταν ούτε και είναι σαν τον Γοργία , αφού υπάρχουν και ρήτορες που υπηρέτησαν και υπηρετούν την αλήθεια και εχθρεύονται τις προφάσεις και την υποκρισία όπως ο δημοκρατικός ( και παρά την  αριστοκρατική του καταγωγή )  Λυκούργος των Αθηνών , αλλά για αυτόν θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά …

Advertisements

ΚΑΡΛΟΜΑΓΝΟΣ Ο ΦΡΑΓΚΟΣ

Image

 

..Μία ανεπιτυχής δολοφονική απόπειρα έγινε κατά του Πάπα Λέοντος Γ'(795-816), διαδόχου του Αδριανού. Ο Πάπας Λέων κατηγορήθηκε για ανήθικη διαγωγή. Ο Καρλομάγνος επέδειξε προσωπικό και ενεργό ενδιαφέρον για τις ανακρίσεις και, έτσι, ζήτησε να μεταφερθεί ενώπιόν του ο Λέων στο Πάντερμπορν. Ο Λέων στάλθηκε πάλι στη Ρώμη, ακολουθούμενος από τον Καρλομάγνο, ο οποίος συνέχισε τις ανακρίσεις. Τελικά ο Φράγκος βασιλιάς ζήτησε από τον Λέοντα να ορκισθεί στην Αγία Γραφή ότι είναι αθώος, πράγμα που έκαμε στις 23 Δεκεμβρίου του 800. Δύο μέρες αργότερα έστεψε τον Καρλομάγνο «Αυτοκράτορα των Ρωμαίων».

Ο Καρλομάγνος ήθελε τον τίτλο «αυτοκράτωρ» αλλά όχι «Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων». Ο βιογράφος του Καρλομάγνου Αϊνχαρντ ισχυρίζεται ότι, αν ο Καρλομάγνος γνώριζε την πρόθεση του Πάπα, δεν θα εισήρχετο στην εκκλησία

Ο Καρλομάγνος είχε κανονίσει να πάρει τον τίτλο «αυτοκράτωρ» εις αντάλλαγμα της αθωώσεως του Λέοντα. Ο Λέων όμως χάλασε την υπόθεση, επειδή ο Καρλομάγνος ήθελε τίτλο αναγνωρισμένο από την Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη, της οποίας ο πραγματικός «αυτοκράτωρ των Ρωμαίων» ουδέποτε θα αναγνώριζε αυτό τον πλήρη τίτλο σ’ ένα Φράγκο. Ο Πάπας πρέπει να το γνώριζε αυτό, γι’αυτό ίσως προσέθεσε «των Ρωμαίων». Και ο Καρλομάγνος πρέπει να το γνώριζε γιατί ουδέποτε χρησιμοποίησε αυτό τον τίτλο στα επίσημα έγγραφά του. Αντ’ αυτού χρησιμοποιούσε τους τίτλους «κυβερνών αυτοκράτωρ και αύγουστος» και «διοικών την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία». Ισχυριζόμενος ο Καρλομάγνος ότι κυβερνά τη «Ρωμαϊκή αυτικρατορία», εννοούσε σαφώς, ότι κυβερνούσε ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι Φράγκοι είχαν αποφασίσει, ότι το Ανατολικό τμήμα της Αυτοκρατορίας είχε γίνει Γραικικό και ο ηγέτης του «αυτοκράτωρ των Γραικών». Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο, ο Οθων Γ’ (983-1002) χαρακτηρίζεται το έτος 1000 από τον χρονογράφο του ως «επισκεπτόμενος τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία», εννοώντας απλώς, το Παπικό Κράτος

Οι Ρωμαίοι ονόμαζαν την αυτοκρατορία τους Ρωμανία και Δημοκρατία (Respublica). Οι Φράγκοι διατήρησαν αυτά τα ονόματα αποκειστικά για τις Παπικές περιοχές και κυριολεκτικά καταδίκασαν το Ανατολικό τμήμα της Αυτοκρατορίας ως «Γραικία». Οι Φράγκοι ήσαν πάντα προσεκτικοί στο να καταδικάζουν τους «Γραικούς» ως αιρετικούς, αλλά ποτέ τους Ρωμαίους, μολονότι Ανατολικοί και Δυτικοί Ρωμαίοι ήσαν ένα έθνος, Ετσι, στη Σύνοδο της Φραγκφούρτης (794), οι Φράγκοι καταδίκασαν τους «Γραικούς» και την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδό τους, παρόντων των λεγάτων του Ρωμαίου Πάπα Αδριανού Α’, ενός δραστήριου υποστηρικτού της ίδιας Οικουμενικής Συνόδου.

Ο Πάπας Αδριανός είχε ήδη αφορίσει όλους εκείνους που δεν είχαν αποδεχθεί την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο. Επομένως, τυπικά οι Φράγκοι ήσαν σε κατάσταση αφορισμού. Αλλά η εφαρμογή του αφορισμού θα επέσυρε επί της Παπικής Ρωμανίας και των πολιτών της την οργή του Φραγκικού Φεουδαλισμού, όπως είχε συμβεί με τους Ρωμαίους στη λοιπή Φραγκία.

Ο Καρλομάγνος ειχε προκαλέσει επίσης την προσθήκη του Filioque στο Φραγκικό Σύμβολο, χωρίς να συμβουλευθεί τον Πάπα. Οταν ξέσπασε στην Ιερουσαλήμ η διαμάχη για την προσθήκη, ο Καρλομάγνος συνεκάλεσε τη Σύνοδο του Ααχεν και αποφάσισε ότι η προσθήκη ήταν δόγμα απαραίτητο για τη σωτηρία. Με αυτό το τετελεσμένο γεγονός κάτω απο τον μανδύα του προσπάθησε να πείσει τον Πάπα Λέοντα Γ’ να το αποδεχθεί

Ο Λέων απέρριψε το Filioque, όχι μόνο ως προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως, αλλά και ως δόγμα, ισχυριζόμενος ότι οι Πατέρες το άφησαν έξω από το Σύμβολο όχι από άγνοια, αμέλεια ή αβλεψία, αλλά σκοπίμως και θεοπνεύστως. Αυτό που σαφώς αλλά με διπλωματικό τρόπο λέγει ο Λέων, είναι ότι η προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως είναι αίρεση! Οι Φράγκοι ήσαν πολύ επικίνδυνη παρουσία στην Παπική Ρωμανία. Ετσι, ο Λέων ενήργησε ακριβώς, όπως προ αυτού και ο Αδριανός. Ο Λέων δεν απέρριψε το Filioque από το Σύμβολο, αφού υπάρχει στη Δυτική Ρωμαϊκή Παράδοση ένα Ορθόδοξο Filioque, το οποίο ήταν και είναι αποδεκτό από τους Ανατολικούς Ρωμαίους μέχρι σήμερα. Παρά ταύτα, αυτό το Δυτικό Ρωμαϊκό, Ορθόδοξο Filioque δεν μπορούσε να προστεθεί στο Σύμβολο της Πίστεως, όπου ο όρος «εκπόρευσις» (Procession) είχε διαφορετική σημασία.

Εν πάσει περιπτώσει, ο Καρλομάγνος ελάχιστη σημασία έδινε στις αντιλήψεις του Πάπα για τις εικόνες και το Filioque. Χρειαζόταν την καταδίκη των Ανατολικών Ρωμαίων ως αιρετικών, για να αποδείξει ότι δεν ήσαν πλέον Ρωμαίοι, αλλά Γραικοί και επέτυχε να το φέρει εις πέρας με το μόνο τρόπο, που μπορούσε να μηχανευτεί το Φραγκικό μυαλό εκείνης της εποχής. Πιστεύοντας ότι τελικά οι Φράγκοι θα κατελάμβαναν τον Παπικό θρόνο, γνώριζε ότι οι μελλοντικοί Φράγκοι Πάπες θα δέχονταν αυτό, που είχαν απορρίψει οι Ρωμαίοι Πάπες της εποχής του.

O Καρλομάγνος στη νεότητά του άκουγε ιστορίες για τους αγώνες του πατέρα του και του θείου του, για να σώσουν την Φραγκία από τις Ρωμαϊκές επαναστάσεις, οι οποίες είχαν συντρίψει την κυριαρχία των Βησιγότθων στην ισπανική Γοτθία και είχαν σχεδόν καταστρέψει τους Φράγκους στη Γαλλία.

Πολλοί ιστορικοί θεωρούν δεδομένο ότι, εκείνη την εποχή, οι Φράγκοι και οι Ρωμαίοι στη Γαλλία είχαν γίνει ένα έθνος και ότι οι Ρωμαίοι θεωρητικά περιελαμβάνονταν υπό τα ονόματα Φράγκοι ή λαος των Φράγκων. Αλλά για να μην υπάρξει αμφιβολία σχετικά με την ταυτότητα των επαναστατών στη Γαλλία, παραπέμπουμε σ’ ένα Γάλλο χρονικογράφο εκείνης της εποχής, ο οπίος αναφέρει ότι το 724, το έτος της γεννήσεως του Καρλομάγνου, οι Γασκώνοι εξεγέρθησαν υπό την ηγεσία του Χουνοάλδου, δούκα της Ακουϊτανίας και υιού του Εύδου, που προαναφέραμε. Ο πατέρας και ο θείος του Καρλομάγνου «ένωσαν τις δυνάμεις τους και διέσχισαν τον ποταμό Λίγηρα στην πόλη της Ορλεάνης. Υπερφαλαγγίζοντας τους Ρωμαίους προχώρησαν προς την Μπουρζ» Αφού ο Χονουάλδος περιγράφεται εδώ ως ηττημένος Ρωμαίος, τούτο σημαίνει ότι ο πατέρας του Εύδος ήταν κι αυτός Ρωμαίος και όχι Φράγκος, όπως ισχυρίζονται πολλοί.

Το μίσος που δημιουργήθηκε μετά απ’ όλα αυτά στους Καρλοβιγκίους κατά των Ρωμαίων αντικατοπτρίζεται στα Libri Carolini του Καρλομάγνου και στον Σαλικό νόμο και εκφράζεται καθαρά από τον Λιουτπράνδο, Επίσκοπο Κρεμώνας, κατά τον επόμενο αιώνα, οπως θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε στη συνέχεια.

Εν τω μεταξύ, οι Δυτικοί Ρωμαίοι και ο Πάπας συνέχιζαν να προσεύχονται στην εκκλησία για τον αυτοκράτορά τους στην Κωνσταντινούπολη. Ακόμη και οι Ιρλανδοί προσεύχονταν για τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οταν όμως ο αυτοκράτορας υποστήριζε μια αίρεση, σαν την Εικονομαχία, οι Δυτικοί Ρωμαίοι έπαυαν να προσεύχονται γι’ αυτόν και προσεύχονταν μόνο για την Αυτοκρατορία.

Το όνομα «Ρωμαίος» είχε φθάσει να σημαίνει Ορθόδοξος, ενώ το όνομα «Ελλην» από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου σήμαινε τον ειδωλολάτρη.  Με την Φραγκική λογική τούτο σήμαινε, ότι, αν οι Ανατολικοί Ρωμαίοι γίνονταν αιρετικοί, αυτό θα ήταν η απόδειξη ότι είχαν αποβάλει την ρωμαϊκή τους εθνικότητα και ότι η αυτοκρατορία τους δεν ήταν πλέον η Ρωμανία. Ετσι, οι προσευχές των Δυτικών Ρωμαίων δεν θα ίσχυαν για έναν αιρετικό αυτοκράτορα των «Ελλήνων», αλλά για τον Ορθόδοξο Φράγκο αυτοκράτορα των δογματικά αληθινών Ρωμαίων. Επίσης, μέρος της Φραγκικής λογικής ήταν η πίστη, ότι ο Θεός χαρίζει κατακτήσεις στους Ορθοδόξους και ήττες στους αιρετικούς. Αυτό κατά κάποιον τρόπο εξηγεί την εκρηκτική επέκταση της Φραγκίας, που ήδη περιγράψαμε, καθώς και τη συρρίκνωση της Ρωμανίας στα χέρια των Γερμανικών και Αραβικών φυλών.

Αυτές οι Φραγκικές συλλογιστικές αρχές εκφράζονται καθαρά σ’ ένα γράμμα του Αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β’ (855-875) προς τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Α’ (867-886) το 871. Ο Λουδοβίκος αυτοαποκαλείται «Αυτοκράτωρ Αύγουστος των Ρωμαίων» και υποβιβάζει τον Βασίλειο σε «Αυτοκράτορα της Νέας Ρώμης». Ο Βασίλειος είχε περιπαίξει τον Λουδοβίκο, επιμένοντας, οτι δεν ήταν καν αυτοκράτωρ όλης της Φραγκίας, αφού διοικούσε μόνον ένα μικρό τμήμα της, και οπωσδήποτε δεν ήταν αυτοκράτωρ των Ρωμαίων , αλλά των Φράγκων. Ο Λουδοβίκος αντέταξε, οτι ήταν αυτοκράτωρ όλης της Φραγκίας, αφού οι άλλοι Φράγκοι Ρήγες ήσαν συγγενείς του εξ αίματος. Προβάλλει τον ίδιο ισχυρισμό μ’ αυτόν, που βρίσκεται στα «Χρονικά του Λορς». Οποιος κρατά την Πόλη της Παλαιάς Ρώμης αυτός δικαιούται να φέρει τον τίτλο «Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων». Ο Λουδοβίκος ισχυρίσθηκε:»Ελάβαμε εξ ουρανού αυτό το λαο και την πολή, για να τους καθοδηγούμε, και την μητέρα όλων των Εκκλησιών του Θεου, για να την υπερασπιζόμαστε και να την εξυψώνουμε » . Ο Λουδοβίκος διετείνετο, ότι η Ρώμη, ο λαος της και ο Παπικός θρόνος δόθηκαν στους Φράγκους από το Θεό χάρη στην Ορθόδοξη πίστη τους και αφαιρέθηκαν από τους «Ελληνες», οι οποίοι ήσαν Ρωμαίοι, μόνον όταν ήσαν Ορθόδοξοι.

Στην απάντησή του ο Λουδοβίκος έλεγε:»Εχουμε λάβει την διοίκηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ένεκα της Ορθοδοξίας μας. Οι Ελληνες έχουν παύσει να είναι αυτοκράτορες των Ρωμαίων λόγω της κακοδοξίας τους. Οχι μόνον εγκατέλειψαν την πόλη (της Ρώμης) και την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, αλλά επιπλέον έχουν εγκαταλείψει την Ρωμαϊκή εθνικότητα, ακόμη και την Λατινική γλώσσα. Εχουν μεταναστεύσει σε μιαν άλλη πρωτεύουσα και προσλάβει μια τελείως διαφορετική εθνικότητα και γλώσσα».

Οι παρατηρήσεις αυτές εξηγούν την Φραγκική χρήση του ονόματος «Ρωμανία» για εδάφη, που κατέκτησαν από τους Ανατολικούς Ρωμαίους και Τούρκους κατά τις λεγόμενες Σταυροφορίες. Αυτές οι επαρχίες, οι οποίες για τους Φράγκους είχαν καταστεί Γραικία, λόγω της αιρέσεως και της Ελληνικής γλώσσας, τώρα ξαναγίνονται Ρωμανία, διότι τα Φραγκικά στρατεύματα τις επανέφεραν στην «Ορθοδοξία» του Φραγκικού Παπισμού και στην «ανωτερότητα» της Λατινικής γλώσσας.

http://www.romanity.org/htm/ro7e1tx.htm

Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ.

Image

 

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ:

«Οι επιπτώσεις της Τέταρτης Σταυροφορίας επί του ευρωπαϊκού πολιτισμού υπήρξαν εξ ολοκλήρου καταστρεπτικές. Η λάμψη του ελληνικού πολιτισμού, την οποία το Βυζάντιο (σ.σ: διάβαζε Ρωμανία) συντηρούσε επί εν­νέα αιώνες μετά από την επιλογή της Κωνσταντινούπολης ως πρωτεύου­σας, έσβησε ξαφνικά… Το έγκλημα της Τέταρτης Σταυροφορίας παρέδω­σε την Κωνσταντινούπολη και τη Βαλκανική Χερσόνησο σε έξι αιώνες βαρβαρότητας… Προκειμένου να αντιληφθούμε την πλήρη σημασία της λατινικής κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης, πρέπει να προσπαθήσουμε να συνειδητοποιήσουμε ποιος θα ήταν σήμερα ο πολιτισμός της Δυτικής Ευρώπης, αν η προ έξι αιώνων Ρωμανία δεν είχε καταστραφεί. Μπορεί κανείς να φανταστεί όχι μόνο τη Μαύρη Θάλασσα, τον Βόσπορο και τον Μαρμαρά να περιβάλλονται από προοδευτικά και πολιτισμένα έθνη. αλλά ακόμα και τα ανατολικά και νότια παράλια της Μεσογείου να έχουν επι­στρέψει υπό μια καλή διακυβέρνηση και υπό μια θρησκεία η οποία δεν αποτελεί φραγμό στον πολιτισμό…» [σερ Έντουιν Πήαρς, «Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204»]

 

Η λεηλασία και απογύμνωση της Κωνσταντινουπόλεως από όλα της τα πλούτη, δεν είχε όμοιο της. Όσοι τολμούσαν να αντισταθούν σφάζονταν επί τόπου. Δεν έμεινε παλάτι, αρχοντικό εκκλησία μεγάλη ή μικρή, μοναστήρι, χαμοκέλα, που να μην υποστεί φρικώδη λεηλασία. Ιδίως τους προσέλκυσε ο μυθικός πλούτος της Αγίας Σοφίας. Μπήκαν μέσα στον Ιερό Ναό με άλογα και μουλάρια που λέρωναν με τις κοπριές τους το μαρμάρινο δάπεδο. Και άρχισαν με φρενιτιώδη ταχύτητα να ξηλώνουν και να παίρνουν τα πάντα: από άγια δισκοπότηρα, ευαγγέλια, ιερά άμφια, άγιες εικόνες, την Αγία Τράπεζα, και το ασημένιο εικονοστάσιο του Τέμπλου, αφού προηγουμένος το έκαναν κομμάτια, μανουάλια, πολυκάνδηλα, μέχρι και κουρτίνες. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της λεηλασίας  μια Γαλλίδα πόρνη ανεβασμένη στον πατριαρχικό θρόνο χόρευε ασεμνα μισόγυμνη και τραγουδούσε. Ούτε οι τάφοι των Αυτοκρατόρων γλύτωσαν: συλήθηκαν όλοι, ενώ τα λείψανα πετάχτηκαν εδώ κι εκεί. π.χ. το πτώμα του Βασίλειου Β’ Μακεδόνα πετάχτηκε έξω και στα χέρια του τοποθέτησαν οι Φράγκοι μια φλογέρα ειρωνικά -. Με αφορμή αυτό το γεγονός ο Παλαμάς έγραψε το ποίημα «η φλογέρα του βασιλιά».

Κυρίως όμως καταστράφηκαν αναρίθμητα έργα τέχνης. Τόσο της κλασσικής αρχαιότητας (π.χ. αγάλματα του Δια, του Απόλλωνα, των Διοσκούρων, το χάλκινο άγαλμα του Ηρακλή από τον Λύσσιπο τον Σικυώνιο, της Άρτεμης, της Ηρας, της Ελένης του Μενελάου κ.ά. που κοσμούσαν δρόμους, πλατείες και παλάτια της Βασιλεύουσας) όσο και της Ρωμαϊκής περιόδου, τα οποία κομμάτιαζαν για να αφαιρέσουν το χρυσό, το ασήμι και τους πολύτιμους λίθους, ενώ τα κατασκευασμένα από χαλκό τα έλυωναν στα καμίνια για να κόψουν νομίσματα. Τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα καίγονταν από τους σταυροφόρους, για να ψήσουν τα κρεατικά τους! Οι πιο φρικτοί από όλους ήταν οι Γάλλοι και οι Φλαμανδοί, ενώ αντιθέτως οι Βενετοί που ήταν εξοικειωμένοι με το Ρωμάϊκο πολιτισμό ήταν οι πλέον φιλεύσπλαχνοι έναντι των ηττημένων: Ήταν τέτοια η έκταση της καταστροφής που στο τέλος το άλλοτε περικαλλές άστυ, η Βασιλίδα των πόλεων της οικουμένης, που επί 9 αιώνες είχε συσσωρεύσει αμύθητα πλούτη, κατάντησε σκέτο κουφάρι!

Μεθυσμένοι από τη νίκη τους οι Φραγκοδυτικοί περιγελούσαν τους νικημένους, φορούσαν με γελοίο τρόπο τα ρούχα που τούς είχαν αρπάξει, τοποθετούσαν στα κεφάλια των αλόγων τους τις καλύπτρες και τα κοσμήματα των Ρωμηών. Άλλοι κρατούσαν αντί για σπαθί χαρτιά, μελανοδοχεία, και βιβλία, και περιφέρονταν στους δρόμους της Πόλης, παριστάνοντας τους λογίους. Το πιο τραγικό από όλα ήταν όμως ότι ολόκληρος ο γυναικείος πληθυσμός της Κωνσταντινουπόλεως, αδιακρίτως  ηλικίας ή ιδιότητας (μοναχές) υποβλήθηκε στην τρομερή διαδικασία του βιασμού. Τότε ακριβώς εσφάγησαν οι περισσότεροι από τους άρρενες κατοίκους: διότι στην προσπάθειά τους οι πατεράδες και οι σύζυγοι να διαφυλάξουν την τιμή των θυγατέρων και των συζύγων έπεσαν θύματα των αποχαλινωμένων Δυτικών. Βόγκηξε η Κωνσταντινούπολη από τον ατελείωτο βιασμό. Δεν περιγράφονται τα μαρτύρια που υπέστησαν οι κάτοικοι επί τρεις συνεχείς ημέρες, διότι τους βασάνιζαν απάνθρωπα για να τους αποκαλύψουν τα μέρη όπου είχαν κρύψει χρυσά και αργυρά νομίσματα και κυρίως τιμαλφή. Μόνο όταν κορέστηκε η δίψα τους για αρπαγή, αίμα και γενετήσιες  απολαύσεις, ησύχασαν, αφού πρώτα τους τρόμαξε μια έκλειψη σελήνης. Κατόπιν συγκέντρωσαν όλη τη λεία και την έθεσαν υπό την φύλαξη των ευγενών.

 

Γράφει κι ο Νικήτας Χωνιάτης για την  Άλωση της Πόλης:

«Κι έτσι, καθένας είχε πόνο, στα στενά θρήνος και κλάματα, στα τρίστρατα οδυρμοί, στους ναούς ολοφυρμοί, φωνές των ανδρών, κραυγές των γυναικών, απαγωγές, υποδουλώσεις, τραυματισμοί και βιασμοί σωμάτων. (..)Το ίδιο και στις πλατείες, και δεν υπήρχε μέρος ανεξερεύνητο που να δώσει άσυλο σε αυτούς. Χριστέ μου, τι θλίψη και φόβος υπήρχαν τότε στους ανθρώπους (…) Τέτοιες παρανομίες έκαναν οι στρατοί από τη Δύση εναντίον της κληρονομιάς του Χριστού, χωρίς να δείξουν σε κανένα φιλανθρωπία, αλλά γυμνώνοντάς τους όλους από χρήματα και κτήματα, από σπίτια και ρούχα. (…) και το πιο σημαντικό, αυτοί που πήραν το σταυρό στους ώμους και πολλές φορές ορκίστηκαν σε αυτόν και στα θεία λόγια ότι θα περάσουν δίχως να πειράξουν τις χώρες των Χριστιανών, χωρίς να κοιτάξουν αριστερά ή να εκκλίνουν προς τα δεξιά, αλλά θα οπλιστούν κατά των Σαρακηνών και να βάψουν τα ξίφη τους με το αίμα τους.(…) Οι δε Σαρακηνοί δεν έκαναν έτσι, και φέρθηκαν πολύ φιλάνθρωπα και ευγενικά όταν κυρίευσαν την Ιερουσαλήμ. Γιατί ούτε πείραξαν τις γυναίκες των Λατίνων, ούτε τον κενό τάφο του Χριστού έκαναν ομαδικό τάφο,(…) και αφήνοντας όλους να φύγουν με ένα ορισμένο αριθμό χρυσών νομισμάτων  και από τον καθένα έπαιρναν μερικά πράγματα αφήνοντας τα υπόλοιπα στους κατόχους τους, ακόμα κι αν αυτά ήταν σαν την άμμο. Κι έτσι φέρθηκε το γένος που μάχονταν το Χριστό [σ.σ: οι Άραβες] προς τους αλλόπιστους Λατίνους, ούτε με ξίφος ούτε με φωτιά ούτε με λιμό ούτε με διωγμούς ούτε με άλλα δεινά. Σε εμάς όμως τα προκάλεσαν αυτά τα παραπάνω οι φιλόχριστοι και ομόδοξοι [σ.σ: οι Δυτικοί της Δ΄ Σταυροφορίας], όπως είπαμε με συντομία, αν και δεν είχαμε κάνει κάποιο αδίκημα»

 

Και βεβαίως , είναι φυσικό που οι Ρωμηοί ένοιωθαν απορία με το μέγεθος της καταστροφής, αφού , με τον πόλεμο με τους άραβες , ουδέποτε είχαν γνωρίσει τέτοια κτηνωδία, τους φαινόταν ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ πως άνθρωποι με πίστη στον Χριστό , ήταν δυνατόν να φέρονται έτσι. Σε αντίθεση με την γενικότερη έλλειψη ανεκτικότητας της Δύσης, στη Ρωμανία οι «μισαλλόδοξοι Ρωμηοί» (όπως αρέσκονται κάποιοι να αποκαλούν) είχαν κτίσει ήδη από τις αρχές του 8ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη τζαμί, για να προσεύχονται οι μουσουλμάνοι που περνούσαν από εκεί (π.χ. εμποροι), κι αργότερα έχτισαν και άλλα δύο. Ας μάς πει κανείς, πότε πρωτοχτίστηκε ισλαμικό τέμενος σε κράτος της Δυτικής Ευρώπης; Από τον 8ο αιώνα, οι Ρωμηοί δεν είχαν πρόβλημα να υπάρχει τζαμί στην πρωτεύουσα ενός χριστιανικού κράτους, το οποίο αντιμαχόταν τους Μουσουλμάνους και ήταν σε πόλεμο με αυτούς. Αν αυτό δε σημαίνει ανεκτικότητα, τότε τι σημαίνει, σε μια εποχή όπου οι Δυτικοί έκαναν Σταυροφορίες;

Διαβάζουμε, από την περιγραφή του Γοδεφρείδου Βιλλαρδουίνου, που συμμετείχε στη πολιορκία, στο Χρονικό της Κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης:

247. Εκείνη τη νύχτα [σ.σ: 12 προς 13 Απριλίου 1204], μπροστά στο στρατόπεδο του Βονιφάτιου του Μονφερατικού, δεν ξέρω ποιοι άνθρωποι, που φοβόντουσαν μην τους επιτεθούν οι Έλληνες, βάλανε φωτιά στο χώρο ανάμεσα σε αυτούς και στους Έλληνες. Και η πόλη άρχισε να αρπάζει φωτιά και να καίγεται πολύ άσχημα, και καιγόταν όλη εκείνη τη νύχτα και την άλλη μέρα μέχρι το απόγευμα. Και τούτη ήταν η τρίτη πυρκαγιά στην Κωνσταντινούπολη από τότε που ήρθανε οι Φράγκοι στην χώρα. Και υπήρχαν περισσότερα καμένα σπίτια από όσα υπήρχαν στις τρεις πιο μεγάλες πόλεις του βασιλείου της Γαλλίας.

248. Και τα λάφυρα ήταν τόσα πολλά που κανείς δεν ήξερε να πει πόσα, χρυσάφι, και ασήμι και σκεύη και πολύτιμα πετράδια και μετάξια και γούνινα φορέματα από γκρίζο σκίουρο και από ερμίνα, και όλα τα ακριβά πράγματα που βρέθηκαν ποτέ στη γη. Και δίνει βέβαιη μαρτυρία ο Γοδεφρίδος ο Μαρεσάλης της Καμπανίας, αληθινά και έχοντας σωστά τα λογικά του, πως από τότε που χτίστηκε ο κόσμος δεν πάρθηκαν τόσα λάφυρα από μια μόνο πόλη.

249.  Ο μαρκήσιος Βονιφάτιος του Μονφερράτου προχώρησε κατά μήκος της ακτής προς το παλάτι του Βουκολέοντα. Και σαν έφτασε εκεί, του το παρέδωσαν, για να σώσουν τη ζωή τους, εκείνοι που ήταν μέσα. Εκει βρήκε τις περισσότερες από τις πιο σπουδαίες κυρίες όλου του κόσμου, που είχαν καταφύγει στο κάστρο. Εκεί βρισκόταν η αδελφή του βασιλιά της Γαλλίας, που ήταν κάποτε αυτοκράτειρα [Αγνή, κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄], και η αδελφή του βασιλια της Ουγγαρίας που ήταν κι αυτή αυτοκρατειρα, και πολλές σπουδαίες κυρίες. Για το θησαυρό που βρισκόταν σε εκείνο το παλάτι, δε πρέπει καθόλου να μιλάμε. Γιατί υπήρχαν τόσα που δεν έχουν ούτε τέλος ούτε αριθμό.

251. Ο καθένας πήρε για να μείνει όποιο σπίτι ήθελε, και υπήρχαν πολλά. Και έπρεπε να δοξάσουν πολύ τον Κύριο Ημών, γιατί δεν είχαν πάνω από είκοσι χιλιάδες οπλισμένους ανθρώπους ανάμεσά τους και με τη βοήθεια του Θεού νίκησαν τετρακόσιες χιλιάδες ανθρώπους ή και περισσότερους, και μάλιστα μέσα στην πιο ισχυρή πόλη που υπήρξε σε όλον τον κόσμο, που ήταν μεγάλη πόλη, και η πιο καλά οχυρωμένη.

 

Όμως η λεηλασία και η άλωση, δεν σταμάτησε στο «1204». Η Φραγκικη αγνωμοσύνη και τάση προς την καταστροφή, συνεχίστηκαν και στους επόμενους αιώνες. Χαρακτηριστικό , είναι το εξής: Το 450 μ.Χ. ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία. Κατόπιν, το 1453, κάτω από την κυριαρχία των Τούρκων πλέον, εξελίχθηκε σε τζαμί. Το 1674, ο Γάλλος πρεσβευτής Μαρκήσιος του Nointel επισκεύτηκε την Αθήνα συνοδευόμενος από τον Jacques Carrey, ο οποίος έκανε κάποια σχέδια του Παρθενώνα. Στα σχέδια του Carrey φαίνεται ότι εκείνη την εποχή ο Παρθενώνας παρέμενε ακόμα άθικτος. Δεκατρία χρόνια αργότερα, το 1687, ο Βενετός στρατηγός Francesco Morosini πολιόρκησε την Ακρόπολη. Επί τρία μερόνυχτα βομβάρδιζε συνεχώς την Ακρόπολη μέχρι που την κατάντησε ερείπια .

http://www.romanity.oodegr.com/

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΜΙΣΣΙΟΝΑΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ .

(….. )Ο Fourmont πάλι, που ταξιδεύει από την Κωνσταντινούπολη στην Χίο και κατόπιν στην Αττική, στην Πελοπόννησο και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, ενδιαφέρεται κυρίως για την αγορά νομισμάτων, σπάνιων χειρογράφων και για την ανακάλυψη και την αντιγραφή αρχαίων επιγραφών. Αν δεν είναι τυχερός στην ανεύρεση πολυτίμων χειρογράφων, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τις επιγραφές. Στο πεδίο αυτό δεν προφταίνει να συγκομίζη τους καρπούς των ερευνών του. Χαίρεται υπερβολικά όταν διαπιστώνη ότι οι επιγραφές που βρίσκει έχουν διαφύγει την προσοχή του Spon και του Wheler. Γενικά, προτού ακόμη φτάση στην Πελοπόννησο, οι επιγραφές που ανακαλύπτει και αντιγράφει είναι εκατοντάδες. Είναι περήφανος που θα κάνη γνωστές στον επιστημονικό κόσμο περισσότερες από 900 επιγραφές απέναντι στις 500 των δύο παραπάνω περιηγητών. Η περιήγησή του είναι ένα πραγματικό «χτένισμα» των αρχαιολογικών τόπων. Δεν αφήνει κανένα μνημείο, αρχαίο ελληνικό ή χριστιανικό, χωρίς να το επισκεφθή και να το εξετάση. «Δεν αφήνω ούτε ένα παρεκκλήσι μέσα στους αγρούς, ένα σωρό από πέτρες, ένα όριο, το παραμικρό χωρίς να το επισκεφθώ, έτσι ώστε κανείς δεν θα είχε να κάνη τίποτε πηγαίνοντας προς τα εκεί». Το κακό όμως είναι ότι στις αναζητήσεις του αυτές ο Fourmont κατέχεται από τόσο άγρια χαρά, από τόσο μένος, ώστε δεν σταματά εμπρός σε κανένα εμπόδιο, αρκεί μόνο να βρη τις επιγραφές που τον αναφέρουν: γκρεμίζει αρχαία ερείπια, τοίχους, πύργους κ. λ. μ’ ένα λόγο ό,τι σεβάστηκαν οι βάρβαροι και ο χρόνος. Ανάμεσα στα θύματά του είναι και τα ερείπια των αρχαίων πόλεων Άργους, Ερμιόνης, Τροιζήνας και Σπάρτης. Από την τελευταία αυτή τοποθεσία γράφοντας στις 10 Απριλίου 1730 προς τον Feret εκφράζεται με τα εξής πολύ χαρακτηριστικά λόγια: «Δεν διάβασα πουθενά από την εποχή της αναγεννήσεως των γραμμάτων ότι πέρασε από το μυαλό κάποιου ν’ αναποδογυρίση έτσι ολόκληρες πόλεις, για να βρη αυτά τα μάρμαρα, μόνους και αξιόπιστους μάρτυρες της αρχαιότητας και μόνους ικανούς να ρίξουν φως στα σκοτεινά σημεία της ιστορίας της πολιτείας και της θρησκείας των αρχαίων λαών. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο ενεργώντας κανείς είναι δυνατό να φανή ωφέλιμος στην κλασσική φιλολογία. Ξέρω καλά ότι η Σπάρτη είναι η πέμπτη πόλη της Πελοποννήσου που έχω καταστρέψει. Η Ερμιόνη και η Τροιζήνα είχαν την ίδια τύχη. Δεν λυπήθηκα το Άργος, την Φλιασία και μερικές άλλες. Τώρα καταγίνομαι να καταστρέψω ως τα θεμέλια τον ναό του Απόλλωνος Αμυκλαίου. Εκεί κάθε μέρα βρίσκουμε πράγματα που θα σάς κάνουν μεγάλη ευχαρίστηση να τα δήτε. Δεν υπάρχει μέσα μου θέμα τύψεων». Και 10 μέρες αργότερα γράφοντας στον Villeneuve περηφανεύεται με την ίδια οίηση ότι δεν άφησε τίποτε από μια πόλη που είχε κτιστή από τους προγόνους αυτών των «αχρείων» (εννοεί τους σκλαβωμένους Έλληνες), ότι την γκρέμισε συθέμελα και ότι δεν έμεινε πέτρα πάνω σε πέτρα. Και σχολιάζοντας την εντύπωση που προκάλεσε στους κατοίκους γράφει τα εξής: «Το γκρέμισμα αυτό έκανε τους Τούρκους να θαυμάζουν, τους Έλληνες να τρέμουν από λύσσα και τους Εβραίους ν’ απορούν. Εγώ όμως είμαι ήσυχος…». Αξιοσημείωτη είναι η αντίδραση των Ελλήνων, που δείχνει πόσο πληγώθηκαν από την ιερόσυλη αυτή πράξη του Fourmont, για την οποία ο ίδιος κομπάζει. Παράλληλα προς τους Καθολικούς αυτούς κυνηγούς των χειρογράφων και επιγραφών δρουν μόνιμα και θετικά στην ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα οι ιεραπόστολοι (μισσιονάριοι), προ πάντων οι Ιησουίτες.

http://www.oodegr.com/oode/papismos/istorika/drasi_papismou_1600_1700.htm#2.
——————————————————————

Να ποιοί είναι αυτοί που μας κατέτσρεψαν και μας μισούν , οι δήθεν «φιλέλληνες» που τάχα μας ελευθέρωσαν από τους Τούρκους γιά να μας σκλαβώσουν αυτοί ..!!

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΡΧΗ ..

Image

Οι πεταλούδες μονάρχης (Danaus plexippus) είναι κυρίως γνωστές για τις μεταναστεύσεις τους, καθώς είναι από τα ελάχιστα έντομα που γνωρίζουμε ότι κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια. Είναι το μόνο έντομο που μεταναστεύει σε ένα θερμότερο κλίμα που είναι 2.500 μίλια μακριά κάθε έτος. Έχουν άνοιγμα φτερών 9-10 εκατοστά και χαρακτηριστικό πορτοκαλί χρώμα με μαύρα και άσπρα σχήματα στην πάνω επιφάνειά τους.

Από τη Βόρεια Αμερική κάνουν μεγάλα ταξίδια προς το νότο από τις αρχές του Αυγούστου μέχρι και τον πρώτο παγετώνα. Μια μετανάστευση με βόρεια κατεύθυνση λαμβάνει χώρα την άνοιξη. Τα θηλυκά άτομα αποθέτουν αβγά κατά τη μετανάστευση και έτσι αυτή ολοκληρώνεται σε πολλές γενιές. Το μήκος αυτών των ταξιδιών υπερβαίνει την κανονική διάρκεια ζωής των περισσότερων μοναρχών, η οποία είναι λιγότερο από δύο μήνες για τις πεταλούδες που γεννήθηκαν το πρώιμο καλοκαίρι. Η τελευταία γενεά του καλοκαιριού εισάγεται σε μια μη-αναπαραγωγική φάση που είναι γνωστή ως διάπαυση και μπορεί να ζήσει επτά μήνες ή περισσότερο. Κατά τη διάρκεια της διάπαυσης, οι πεταλούδες πετούν σε μια από πολλές περιοχές διαχείμασης. Η γενιά που διαχειμάζει γενικά δεν αναπαράγει έως ότου αφήνει την περιοχή διαχείμασης κάπου στο Φεβρουάριο και το Μάρτιο.

Οι δεύτερες, τρίτες και τέταρτες γενεές είναι που επιστρέφουν στις βόρειες θέση τους στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά την άνοιξη. Το πώς το είδος κατορθώνει να επιστρέψει στα ίδια σημεία διαχείμασης πέρα από ένα χάσμα διάφορων γενεών αποτελεί ακόμα ένα αντικείμενο της έρευνας . Τα σχέδια πτήσης φαίνεται να κληρονομούνται, βασισμένος σε έναν συνδυασμό του κιρκαδικού ρυθμού και της θέσης του ήλιου στον ουρανό. Αξιοπερίεργο είναι το γεγονός πως οι πεταλούδες μοναρχών χρησιμοποιούν ακριβώς τα ίδια δέντρα κάθε έτος όταν μεταναστεύουν, το οποίο φαίνεται περίεργο επειδή δεν είναι οι ίδιες πεταλούδες που ήταν εκεί πέρυσι.

Είναι ένα φαινόμενο που δείχνει ότι το ΔΝΑ καταγράφει την πορεία και παρόλο που δεν διδάσκει κανείς την πληροφορία , αυτή ξυπνάει και καθοδηγεί ως δεδομένη Γνώση και όχι επίκτητη !! Αυτό μπορεί να συμβαίνει και με τους Ανθρώπους , άραγε ; Γιατί όχι ; Αφού συμβαίνει σε ένα είδος , γιατί να μην συμβαίνει και σε άλλα ; Το γενετικό μας υλικό μπορεί να έχει καταγραμμένες πληροφορίες και συμπεριφορές που μας οδηγούν  στην ζωή μας , χωρίς να έχουμε επαφή με τους προγόνους μας ;

«Ο άνθρωπος δε μπορει να αναζητά αυτό που δε γνωρίζει γιατί τότε δεν ξέρει τί να αναζητήσει αλλά ούτε αυτό που γνωρίζει μπορεί να αναζητά γιατί το ξέρει ήδη  … Ο άνθρωπος τίποτε νέο δε μαθαίνει, παρά μόνο παίρνει συνείδηση των όσων ήδη γνωρίζει.»  (Σωκράτης ).

ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝ ΖΩΗ ‘Η ΖΩΗ «ΜΕΤΑ» ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ;

Image

 

Στον  σύντομο πέρασμά μας από αυτόν τον κόσμο έχουμε το δικαίωμα να επιλέξουμε να ζούμε αγνοώντας τον θάνατο ή με την μνήμη του θανάτου μας  .. Ποιος άραγε ζει πραγματικά ; Αυτός που επιλέγει να ζει την  ζωή του σαν να μην πρόκειται  να πεθάνει ποτέ ή αυτός  που ζει την ζωή του  με την γνώση του ότι είναι απλά περαστικός από αυτόν τον κόσμο και πως το μέλημά του θα πρέπει να είναι η προετοιμασία του για την στιγμή της εξόδου του και η μέριμνα για το κληροδότημα (  πνευματικό και υλικό )  που θα αφήσει στην φυσική του συνέχεια σε αυτή την ζωή και  μέσα πάντα στα όρια της δικής του φθαρτότητας ;

Ας  επιχειρήσουμε να δούμε λοιπόν μέσα από το τέλος δύο παππούδων , ποιος ήταν αυτός που έζησε πραγματικά την ζωή του σε αυτόν τον κόσμο .. και φυσικά ποιος θα συνεχίσει να ζει και για πολύ μετά από  το φυσικό του τέλος σε αυτόν τον μάταιο  και φθαρτό κόσμο που ζούμε όλοι μας  ..

Δύο διαφορετικές σκηνές , δύο διαφορετικοί κόσμοι …

Σκηνή πρώτη :

Μια ζεστή οικία , η οικογένεια όλη είναι μαζεμένη γύρω  από ένα νεκροκρέβατο και θλιμμένη περιμένει το μοιραίο για τον αγαπημένο της πρόγονο , τον Πατέρα και Πατριάρχη τους .. Αυτός γνωρίζει ότι  σύντομα θα φύγει και αναπολεί όλη του την ζωή για να δει τι πέτυχε μέσα σε αυτό το σύντομο πέρασμα από αυτό τον κόσμο ..

Και να τι πέτυχε … Δίπλα του υπάρχουν ήδη τρεις γενιές που τον συντροφεύουν σε αυτές τις τελευταίες του στιγμές .. Νοιώθει πλήρης .. Τους βλέπει όλους μαζί ενωμένους και ξέρει πως  όλοι του οι κόποι σε αυτόν τον μάταιο κόσμο δεν πήγαν χαμένοι .. Η γενετική του πληροφορία θα συνεχίσει να υπάρχει για πολλά χρόνια ακόμα , ίσως και αρκετούς αιώνες ακόμα , μπορεί και χιλιάδες χρόνια .. κανείς δεν ξέρει .. Για το μόνο που είναι σίγουρος τώρα πια είναι πως  έβαλε τις βάσεις για να δημιουργήσει μια ενωμένη και αγαπημένη οικογένεια .. Πως τα κατάφερε ..?? Αξιοποίησε όλες του τις παραδώσεις ,  όλα όσα είχε μάθει και από τον δικό του Πατέρα και αυτός από τον δικό του και έτσι συνέχεια το γένος του προχωρούσε στην ζωή και στους αιώνες ..

Τώρα πια γαλήνιος και βέβαιος ότι τα έκανε όλα σωστά είναι έτοιμος να αφήσει αυτόν τον μάταιο κόσμο και με τα μάτια της ψυχής του βλέπει τα αγαπημένα πρόσωπα του παρελθόντος που έφυγαν πριν από αυτόν , να τον επισκέπτονται και αυτοί για να τον οδηγήσουν στον νέο κόσμο που ετοιμάζετε να εγκατασταθεί η ψυχή του και να ζήσει για πάντα ..

¨Έτσι έφυγε αυτός ο παππούς .. Και τα μέλη  της  οικογένειας  που δημιούργησε όσο θα πατούν  πάνω στα βήματα που τους έδειξε , έτσι θα φύγουν  και αυτά όταν έρθει και  η δική τους  ώρα  ..

Σκηνή δεύτερη :

Ένας κρύος θάλαμος .. Έξι κρεβάτια .. Ο παππούς είναι ξαπλωμένος σε ένα από αυτά στην  μέση του θαλάμου και ετοιμάζετε να κλείσει για πάντα τα μάτια του .. Είχε δύο παιδιά , ο ένας χώρισε , η κόρη του δεν παντρεύτηκε ποτέ .. Τώρα η κόρη δουλεύει δύο δουλειές για να τα φέρει βόλτα γιατί κάποτε που τα πράγματα της πήγαιναν κάπως καλά αντί να πάρει σκυλάκι ήθελε ένα παιδί και  τότε νόμιζε πως μπορούσε να το μεγαλώσει άνετα .. αλλά ως συνήθως η ζωή δεν μας τα φέρνει πάντα όπως προγραμματίζουμε και επιθυμούμε .. Πάντως τότε είχε σκεφτεί ότι το να είναι μια ανύπαντρη μητέρα είναι πιο κουλ και πως είναι καλύτερα να  έχεις ένα παιδάκι από ένα σκυλάκι .. Γιατί πρώτον βγάζει πιο πολλούς ήχους το παιδάκι από το σκυλάκι , δεν κατουρά παντού μετά από κάποια ηλικία και ύστερα μπορείς να πεις και δύο κουβέντες μαζί του , τουλάχιστον όσο είναι μικρό ακόμα , γιατί όταν μεγαλώσει θα φύγει και αυτό για να κάνει και το ίδιο με την σειρά του τα ίδια λάθη που έκανε και η μαμά στην ζωή της .. Τώρα η κόρη ζει πιο πολύ με την σύνταξη του παππού παρά με τον δικό της μισθό που δεν φτάνει ούτε για τις κρέμες νυκτός , γιατί η κακομοίρα τώρα που τα χρόνια πέρασαν και δεν είναι πια πιτσιρίκα , έχει αρχίζει να ζαρώνει και να μυρίζει και δεν την πλησιάζουν εύκολα τα αρσενικά όπως παλιά και νοιώθει μοναξιά .. Φυσικά έχει παρέα και το κρασί και έτσι την βολεύει κάπως και δεν νοιώθει και τόσο μοναξιά , άσε που άμα πιεί  μαζί της και ο χλιμίτζουρας που έχει για σύντροφο αυτόν τον καιρό θα  την βλέπει και αυτός όμορφη όπως τον βλέπει και αυτή , αφού περισσότερο καιρό είναι πιωμένη παρά ξεμέθυστη .. Όσο για το παιδί της ..??  Τώρα τελευταία όλο και πιο πολύ μετανιώνει που πριν από 15 χρόνια δεν αγόρασε σκυλάκι και προτίμησε να κάνει παιδί  , αν και δεν την  πολύ- ενοχλεί τώρα , γιατί  έχει και η μικρή έναν φιλαράκο και αρκετά βράδια μένει μαζί του ..

Ο γιός από τότε που χώρισε και εγκατέλειψε την γυναίκα του με τα δύο του παιδιά  , στην  αρχή το έριξε στην κραιπάλη και στα κοριτσόπουλα .. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια και είναι ένας θλιβερός κοιλαράς , κανείς δεν ξέρει που βολοδέρνει και πότε έχει λεφτά και πότε όχι .. Αυτή την περίοδο είναι άφραγκος και ψάχνει για κανένα μεροκάματο .. Ζει με νοίκι σε ένα δωμάτιο ενός παλιού σπιτιού και ήδη χρωστά κάποιους μήνες .. Ο σπιτονοικοκύρης του γκρίνιαζε , αλλά δεν τον βγάζει έξω , όχι τόσο γιατί τον λυπάται , αλλά γιατί άμα τον βγάλει έξω δεν θα βρει και κανέναν άλλον να νοικιάσει ξανά αυτή την τρώγλη . Τουλάχιστον αυτός του δίνει και κάτι που και που ..  Άλλωστε και να φύγει να πάει που ..?? Η πρώτη του γυναίκα ξαναπαντρεύτηκε , τα παιδιά του ούτε που τον γνωρίζουν ( έφυγε όταν ήταν αυτά μικρά ) , τι να πάει λοιπόν να κάνει και γιατί να τον δεχθούν πίσω ..

Ο παππούς πονά πολύ .. σφίγγει  τα δόντια για να αντέξει αυτές τις τελευταίες του στιγμές .. Αγωνιά για λίγες στιγμές ηρεμίας … αλλά τα βογγητά των υπόλοιπων δίπλα του δεν τον αφήνουν να ηρεμίσει … Τα παιδιά του … Που είναι τα παιδιά του ..?? Θλίψη μεγάλη τον καταβάλει ..  Ένας μεγάλος φόβος τον κυριεύει .. Προσπαθεί από κάπου να σταθεί .. Λίγο να ζήσει ακόμα .,.. Λίγο … Το μυαλό του θολώνει … Προσπαθεί να μην κάνει κακές σκέψεις , προσπαθεί να θυμηθεί Τον Θεό … Χρειάζεται μια ελπίδα , νοιώθει ότι φεύγει και είναι μόνος … Τόσοι είναι γύρω του , κόσμος πολύς , αλλά αυτός είναι μόνος .. πάνω σε ένα  ψυχρό κρεβάτι ενός πολυσύχναστου θαλάμου .. Κάθε φορά που ο κυρ Μήτσος στο δίπλα κρεβάτι σφαδάζει από τους πόνους τον πιάνει μια ανατριχίλα που του ξεριζώνει την ραχοκοκαλιά ..

«Αν είσαι Θεός και υπάρχεις»  του λέει , δώσε μου λίγες στιγμές ακόμα , δώσε μου λίγους μήνες ζωής να σώσω όχι εμένα , αλλά τα παιδιά μου , να τα μαζέψω σπίτι , να μην είμαι μόνος , ούτε εγώ ,  ούτε αυτά όταν θα έρθει η ώρα τους … Παρακαλά , κλαίει , σκέπτεται την μανούλα του που έφυγε πριν πολλά , πολλά χρόνια … Τον πατέρα του .. Προσπαθεί να παρηγορηθεί πως θα τους συναντήσει εκεί που θα πάει , πως θα νοιώσει ξανά παιδί στην αγκαλιά τους , πως θα του τα συγχωρέσουν όλα , ακόμα και το ότι ποτέ δεν πήγε να τους ανάψει το καντήλι εκεί που είναι θαμμένοι ..  Άραγε που τους είχε θάψει  , ούτε που θυμάται …

«Αν είσαι Θεός και υπάρχεις»  – επαναλαμβάνει – δώσε μου λίγο χρόνο ακόμα για να φτιάξω όλα όσα έκανα λάθος … Να σώσω τα παιδιά μου , να τα μαζέψω σπίτι … Ναι αυτός που όλη του την ζωή ζούσε με τον διάβολο , τώρα στο τέλος θυμήθηκε τον Θεό .. Πάλεψε με αυτή την σκέψη .. Ήξερε με «βεβαιότητα»  πως δεν υπάρχει Θεός , ‘άλλωστε πως να αρνηθεί τον εαυτό του , αν δεχόταν Τον Θεό θα έπρεπε να μετανοήσει για όλη του την ζωή … Και τώρα δεν έχει χρόνο για μετάνοια ..Ο πόνος γίνεται αβάστακτος ..  όλα θολώνουν .. Όλα τα ξεχνά .. Μόνο ένα πράγμα έχει τώρα στο μυαλό του … Να φύγει .. Να γλυτώσει τον πόνο …

Το τηλέφωνο της κόρης κτυπά μέσα στην νύχτα , η μισοζαλισμένη κόρη από το βραδινό της μεθύσι σηκώνει το τηλέφωνο .. «ΜΜΜΜ » απαντά ..

-Η κυρία Μαρία Τ…. , ακούγεται από την άλλη γραμμή η φωνή ..

– «Ναι» , απαντά η Μαρία .

– Τηλεφωνούμε από το Γενικό Νοσοκομείο , πριν από λίγο απεβίωσε ο πατέρας σας , μπορείτε να έρθετε αύριο για τις διατυπώσεις …?? Θα τον έχουμε στο ψυγείο .. Αν δεν έχετε λεφτά για την κηδεία , μπορείτε να δωρίσετε το σώμα του στην επιστήμη και να κάνετε καλό στους συνανθρώπους σας .. ..

-» Ναι , ναι , εντάξει» , απαντά μέσα στην ζάλη της η Μαρία , θα έρθω αύριο ..

– «Ποιός είναι» , ακούγετε δίπλα της το ρεμάλι που έχει σχέση μαζί της αυτόν τον καιρό , «κλείστο επιτέλους να κοιμηθούμε» …

 Η Μαρία είπε αμήχανα καληνύχτα και έκλεισε το τηλέφωνο .. Συνέχισε τον ύπνο της και την άλλη μέρα πήγε στο νοσοκομείο για να πάρει το πτώμα .. Ρώτησε πόσο έχει η κηδεία και της απάντησαν  ότι ξεκινούν από 1.500 ευρώ .. Αυτή είχε ίσα , ίσα για ταξί , που να βρει 1500 ευρώ … Έτσι αποφάσισε να τον χαρίσει στην «επιστήμη» ..

Κάποια στιγμή της πέρασε από το μυαλό να ειδοποιήσει τον αδελφό της , αλλά δεν είχε το τηλέφωνο , είχε δηλαδή ένα παλιό κινητό , αλλά αυτό το άλλαξε και δεν έχει το καινούργιο .. Έτσι τι να κάνει … γύρισε σπίτι και συνέχισε την ζωή που έκανε .. Τώρα περιμένει και αυτή την σειρά της για να φύγει από αυτόν το κόσμο .. Το έχει πάντως σίγουρο πως όταν φύγει , θα πάει από κύρωση ..

—————————-

Αλήθεια εσύ ποια ζωή θα ήθελες για τον εαυτό σου και πιο τέλος θα επιθυμούσες να έχεις , αφού μόνο για ένα πράγμα  ήμαστε 1.000% σίγουροι , πως μια μέρα θα πεθάνουμε …  ¨Έχεις  καταλάβει το που σε οδηγούν εσένα και τα παιδιά σου , όλοι αυτοί που δήθεν ενδιαφέρονται να σε βγάλουν από την «πλάνη» ( κατά αυτούς ) που ζούσες και να σε οδηγήσουν στον δικό τους «σωστό» δρόμο , της ψυχρής «λογικής» και της δήθεν «επιστημονικότητας»  …

Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο ή όχι .. Μόνο ένα πράγμα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα .. Το πώς μια μέρα θα έρθει ο Θάνατος .. Μέχρι εκείνη λοιπόν την στιγμή εσύ πως θέλεις να ζεις  ..?? Θέλεις να ζεις αγνοώντας εκείνη την στιγμή του θανάτου ή να προετοιμάζεις την ζωή σου για εκείνη την στιγμή και να φροντίσεις να αφήσεις πίσω σου μια υγιή συνέχεια σου ..?? Να έχει νόημα η μάταια τούτη ύπαρξή σου βρε αδελφέ … να ζεις με νόημα και  όχι α-νόητα …

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΓΛΥΤΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΔΕΚΑΤΗ .

Ευτυχώς που διαλύσαμε το 21 την Οθωμανική Αυτοκρατορία και έτσι γλυτώσαμε την δεκάτη ….

Τώρα όλοι οι Έλληνες τρώμε με χρυσά κουτάλια απαλλαγμένοι από τον ζυγό και την δεκάτη ….

Ήταν βαρύς και δυσβάστακτος φόρος η δεκάτη ( 10%)  , έτσι μας έμαθαν στα σχολεία οι δάσκαλοι ….

Εσείς τι λέτε ;

Μήπως ξέρει να μας πει κάποιος πόσες δεκάτες πληρώνουμε τώρα σε άμεσους και έμμεσους φόρους ;

Μήπως μας παραμυθιάζουνε ότι κάναμε επανάσταση και απλά αλλάξαμε αφεντικά ;

Μήπως αυτοί που παριστάνουν σήμερα τους υπερπατριώτες και τους Ελληναράδες , δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι  υπάλληλοι του νέου αφεντικού ;

Δεν νοσταλγώ καμία Τουρκοκρατία  γιατί απλούστατα δεν υπήρξε ποτέ καμία Τουρκοκρατία …

Υπήρξε Οθωμανική Αυτοκρατορία , στην οποία Αυτοκρατορία οι Ρωμηοί ήταν πολίτες της και έκαναν όποια δουλειά τους άρεσε και πλήρωναν μόνο 10% φόρο , τουλάχιστον στην αρχή και είχαν το δικαίωμα να εμπορεύονται ελεύθερα και επίσης είχαν το δικαίωμα της ιδιοκτησίας , κάτι που δεν είχαν την περίοδο της Φραγκοκρατίας που μεσολάβησε  τους δύο προηγούμενους αιώνες πριν την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Τότε που όλα άνηκαν στους Φράγκους και οι Ρωμηοί  πλήρωναν φόρους που ξεπερνούσαν το 70% και δεν είχαν το δικαίωμα ούτε στην ατομική ιδιοκτησία , ούτε και στο επιχειρήν , όπως και σήμερα σε αυτήν την νέα Φραγκοκρατία που ζούμε  … Θα πρέπει να καταλάβεις κάποια στιγμή πως όποιος μιλά δημόσια Ελληνικά δεν είναι και Έλληνας , αν πας στο σπίτι του θα δεις πως όλοι μεταξύ τους  μιλούν την μητρική τους γλώσσα , Γαλλικά , Αγγλικά , Γερμανικά … Για να σε δουλεύουν ψιλό γαζί έχουν μάθει να μιλούν την γλώσσα την δική μας  , μια γλώσσα που την σιχαίνονται   όπως άλλωστε σιχαίνονται και εσένα ..

Πριν υπάρξουμε Νεοέλληνες υπήρξαμε Οθωμανοί και πριν υπάρξουμε Οθωμανοί , υπήρξαμε Ρωμαίοι Πολίτες και πριν υπάρξουμε Ρωμαίοι πολίτες , υπήρξαμε Αθηναίοι πολίτες , Σπαρτιάτες , Θηβαίοι κτλ ….

Όλες αυτές οι ταυτότητες είναι το παρελθόν μας , το κοινό παρελθόν που είχαμε με τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου , όταν διαφεντεύαμε όλοι μαζί  παρέα τον κόσμο ….

Η δική μου η πατρίδα δεν χωρίζετε με γραμμές στον χάρτη .. Η δική μου η Πατρίδα απλώνετε στα πέρατα της οικουμένης , ο λαός μου βρίσκετε παντού και όπου είναι ο λαός μου εκεί είναι και η πατρίδα μου …

Η δική «σου»  η πατρίδα είναι ένα μίζερο μέρος που όποιος κάνει όνειρα συλλαμβάνετε και όποιος έχει σχέδιο εκτελείτε .. Γιατί οι «Πατρίδες» είναι του μυαλού φαντάσματα και το στοιχειώνουν ..

Ο κόσμος γύρω μας είναι αυτός που το μυαλό μας δημιουργεί και η ψυχή μας συνθέτει … Εσύ  έχεις ψυχή για να δημιουργήσεις και να αναπλάσεις τον κόσμο γύρω σου  ή δεν έχεις γιατί εσύ ψάχνεις να ανακαλύψεις τους Εφιάλτες , αφού ζεις στον Εφιάλτη  που σου δημιούργησαν αυτοί που σφετερίζονται την δική σου εξουσία , την δική ΜΑΣ εξουσία ..

Ευτυχώς λοιπόν που γλυτώσαμε την δεκάτη κα που τώρα είμαστε επιτέλους ελεύθεροι να απολαμβάνουμε τα αγαθά της ελευθερίας μας ;

Ούτε δεκάτη έχουμε πια , ούτε μπελάδες με το να κάνουμε επιχειρήσεις και να πονοκεφαλιάζουμε .. Έρχονται οι ξένοι που ξέρουν , κάνουν επιχειρήσεις και εμείς πάμε και τους κάνουμε τον δούλο ….. Είναι πιο εύκολο να είσαι ο δούλος και να έχει άλλος την ευθύνη της ζωή σου στα χέρια του … Είναι βαριά η ευθύνη της ελευθερίας και αν έχεις μάθει να είσαι δούλος πως να το αλλάξεις αυτό ;

Τι τα θες τα πολλά , πολλά ;  Ένα κομμάτι ψωμί και πολύ μας πέφτει …

ΖΗΤΩ ΤΟ 21  ….

Κανείς λαός δεν συναινεί στον βιασμό του και στην γενοκτονία του και αυτοί που σου μιλάνε για «θυσίες» είναι οι εγκληματίες που σου βάζουν χαράτσια ενώ γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν μπορείς να τα πληρώσεις για να σου αρπάξουν όλο το βιό σου και να σε αναγκάσουν να φύγεις μόνος σου από τον τόπο σου για να ζήσουν αυτοί με τον δικό τους λαό και να εξαφανίσουν  εσένα . Ο εχθρός είναι ήδη μέσα στο σπίτι σου και σου κάνει πλύση εγκεφάλου κάθε μέρα συστηματικά και με μέθοδο  , σε βομβαρδίζει με στρεβλώσεις του νου , σε εξωθεί με ανούσιες εκπομπές στην διαστροφή και στην πλάνη φορώντας το ψεύτικο προσωπείο της υποκρισίας και της «συγκατάβασης» …

Ο στόχος τους είναι το μυαλό σου .. Σε απομόνωσαν από τον πραγματικό κόσμο , από τους φίλους , τους γνωστούς τις κοινές κοινωνικές δραστηριότητες , τις παραδώσεις σου , την οικογένεια και έτσι απομονωμένος όπως είσαι έγινες το εύκολο θύμα τους .. Σου έστησαν λογικοφανείς αιτιάσεις τις οποίες τις στήριξαν με στημένα πάνελ και εκπομπές από ειδικούς πράκτορες για να σε πείσουν σιγά , σιγά πως δεν είναι αυτοί οι διεστραμμένοι και η μειοψηφία , αλλά εσύ και αν θέλεις να γίνεις ξανά «φυσιολογικός»  να φροντίσεις να τους μοιάσεις ..

Μόνο έτσι θα μπορούσαν να μεταλλάξουν έναν ολόκληρο λαό και μέσα σε δύο μόλις γενεές να τον κάνουν να συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά και να μετατραπεί σε φιλοτομαριστή που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η πάρτη του και η ικανοποίηση των κατώτερων αισθήσεών του .. Αυτό δεν σου προβάλουν όλη μέρα οι Φραγκοδιτικοί μέσα από  τα χαζοκούτια τους ;  Εκπομπές «λάιφ στάιλ»  και «οικογενειακές»  σειρές διαφθοράς και σεξουαλικής ανομίας .. Και έτσι ο άνθρωπος που πριν 40 χρόνια γνώριζε πως δεν ήταν ζώο και πως ήταν μια πνευματική οντότητα με Θεία Αποστολή που ήρθε να εκπληρώσει στην γη έναν σκοπό  και να ζήσει και να εργαστεί για το πνεύμα , την νίκη δηλαδή του πνεύματος κατά της ύλης , να πειστεί σήμερα πως είναι και αυτός άλλος ένας πίθηκος  που εμφανίστηκε τυχαία στην ζωή , χωρίς ρίζες , χωρίς προορισμό  και με έναν μόνο στόχο .. ‘Όσα φάμε , όσα πιούμε και όσα αρπάξει ο κώλος μας στην υγεία των κορόιδων ..

Ναι «στην υγεία των κορόιδων» γιατί αυτό το ζωώδη περιθώριο που κατάφερε να σας πείσει πως είστε ζώα και όχι άνθρωποι και πως το κάτω σας κεφάλι είναι πιο σπουδαίο από το πάνω , έτσι σας θεωρεί , ΚΟΡΟΪΔΑ ..

Πριν  από 40 χρόνια  ο μπαμπάς ήταν στην δουλειά ,η μαμά στο σπίτι για να μεγαλώσει  τα παιδιά και να μεταλαμπαδεύει την πολιτιστική συνέχεια στην γονιδιακή τους συνέχεια ( τα παιδιά ) και η γιαγιά για να τους θυμίζει πως υπάρχει συνέχεια και ρίζες  και πως από κάπου έρχονται και κάπου πάνε να νοιώθουν δηλαδή πως στην ζωή έχουν έναν προορισμό , μια συνέχεια και  ένα πεπρωμένο να εκπληρώσουν  .. Αυτός όμως ο άνθρωπος δεν μπορεί να εξαγοραστεί και δεν γίνεται  δούλος , γιατί ο άνθρωπος που μπορεί να νικήσει τις δικές του αδυναμίες , τότε μπορεί να νικήσει και όποιον άλλον επιβουλεύεται την ελευθερία του .

Σήμερα ; Σήμερα γεμίσαμε δούλους .. Γιατί γεμίσαμε δούλους ; Γιατί η μαμά και ο μπαμπάς δεν είναι σπίτι και όταν είναι σπίτι είναι θλιμμένοι και στεναχωρημένοι , δεν κάθονται ποτέ πια ξανά στο ίδιο τραπέζι , τα παιδιά είναι στον παιδικό σταθμό χωρίς ουσιαστική επικοινωνία με τους γονείς του και η γιαγιά στο γηροκομείο .. Τώρα πια είμαστε όλοι μας μόνοι .. αποκομμένοι από τις ρίζες και με θολό αύριο .. μανιακοί αυνάνες , κυνηγοί της ματαιοδοξίας και της ανοησίας , ζούμε μια ζωή ανούσια , μοναχική χωρίς σκοπό και χωρίς ελπίδα … τα έχουμε .όλα και δεν έχουμε τίποτα .. Όσα πιο πολλά αποκτάμε τόσο πιο κενοί νοιώθουμε …

Η πτώση αυτού του ζωάνθρωπου είναι κοντά και επειδή δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψω να χαθεί ΟΛΗ η ανθρωπότητα μαζί με τον χαμό αυτού του ζωάνθρωπου θα ετοιμάζω μια κιβωτό .. Ναι μια ΚΙΒΩΤΟ , μια κιβωτό ψυχών … Γιατί περιμένω έναν «κατακλυσμό»  , ένα κατακλυσμό που θα αφανίσει των ζωάνθρωπο και θα φτιάξω αυτή την «κιβωτό»  για να σώσω μέσα της τον άνθρωπο …

Ετοιμάσου λοιπόν για τον «κατακλυσμό» που έρχεται και μαζί ετοίμασε και τον εαυτό σου ως άνθρωπος να είσαι μέσα σε αυτή την κιβωτό , στην  κιβωτό που θα κτίσει μια νέα αυτοκρατορία .. Μια αυτοκρατορία του ΑΝΘΡΩΠΟΥ , μια αυτοκρατορία που θα ετοιμάσει τον άνθρωπο για την τελική μάχη  .. Την μάχη της επικράτησης του ανθρώπου κατά του ζωανθρώπου ..

Να είστε σε εγρήγορση και έτοιμοι για όλα …