ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝ ΖΩΗ ‘Η ΖΩΗ «ΜΕΤΑ» ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ;

Image

 

Στον  σύντομο πέρασμά μας από αυτόν τον κόσμο έχουμε το δικαίωμα να επιλέξουμε να ζούμε αγνοώντας τον θάνατο ή με την μνήμη του θανάτου μας  .. Ποιος άραγε ζει πραγματικά ; Αυτός που επιλέγει να ζει την  ζωή του σαν να μην πρόκειται  να πεθάνει ποτέ ή αυτός  που ζει την ζωή του  με την γνώση του ότι είναι απλά περαστικός από αυτόν τον κόσμο και πως το μέλημά του θα πρέπει να είναι η προετοιμασία του για την στιγμή της εξόδου του και η μέριμνα για το κληροδότημα (  πνευματικό και υλικό )  που θα αφήσει στην φυσική του συνέχεια σε αυτή την ζωή και  μέσα πάντα στα όρια της δικής του φθαρτότητας ;

Ας  επιχειρήσουμε να δούμε λοιπόν μέσα από το τέλος δύο παππούδων , ποιος ήταν αυτός που έζησε πραγματικά την ζωή του σε αυτόν τον κόσμο .. και φυσικά ποιος θα συνεχίσει να ζει και για πολύ μετά από  το φυσικό του τέλος σε αυτόν τον μάταιο  και φθαρτό κόσμο που ζούμε όλοι μας  ..

Δύο διαφορετικές σκηνές , δύο διαφορετικοί κόσμοι …

Σκηνή πρώτη :

Μια ζεστή οικία , η οικογένεια όλη είναι μαζεμένη γύρω  από ένα νεκροκρέβατο και θλιμμένη περιμένει το μοιραίο για τον αγαπημένο της πρόγονο , τον Πατέρα και Πατριάρχη τους .. Αυτός γνωρίζει ότι  σύντομα θα φύγει και αναπολεί όλη του την ζωή για να δει τι πέτυχε μέσα σε αυτό το σύντομο πέρασμα από αυτό τον κόσμο ..

Και να τι πέτυχε … Δίπλα του υπάρχουν ήδη τρεις γενιές που τον συντροφεύουν σε αυτές τις τελευταίες του στιγμές .. Νοιώθει πλήρης .. Τους βλέπει όλους μαζί ενωμένους και ξέρει πως  όλοι του οι κόποι σε αυτόν τον μάταιο κόσμο δεν πήγαν χαμένοι .. Η γενετική του πληροφορία θα συνεχίσει να υπάρχει για πολλά χρόνια ακόμα , ίσως και αρκετούς αιώνες ακόμα , μπορεί και χιλιάδες χρόνια .. κανείς δεν ξέρει .. Για το μόνο που είναι σίγουρος τώρα πια είναι πως  έβαλε τις βάσεις για να δημιουργήσει μια ενωμένη και αγαπημένη οικογένεια .. Πως τα κατάφερε ..?? Αξιοποίησε όλες του τις παραδώσεις ,  όλα όσα είχε μάθει και από τον δικό του Πατέρα και αυτός από τον δικό του και έτσι συνέχεια το γένος του προχωρούσε στην ζωή και στους αιώνες ..

Τώρα πια γαλήνιος και βέβαιος ότι τα έκανε όλα σωστά είναι έτοιμος να αφήσει αυτόν τον μάταιο κόσμο και με τα μάτια της ψυχής του βλέπει τα αγαπημένα πρόσωπα του παρελθόντος που έφυγαν πριν από αυτόν , να τον επισκέπτονται και αυτοί για να τον οδηγήσουν στον νέο κόσμο που ετοιμάζετε να εγκατασταθεί η ψυχή του και να ζήσει για πάντα ..

¨Έτσι έφυγε αυτός ο παππούς .. Και τα μέλη  της  οικογένειας  που δημιούργησε όσο θα πατούν  πάνω στα βήματα που τους έδειξε , έτσι θα φύγουν  και αυτά όταν έρθει και  η δική τους  ώρα  ..

Σκηνή δεύτερη :

Ένας κρύος θάλαμος .. Έξι κρεβάτια .. Ο παππούς είναι ξαπλωμένος σε ένα από αυτά στην  μέση του θαλάμου και ετοιμάζετε να κλείσει για πάντα τα μάτια του .. Είχε δύο παιδιά , ο ένας χώρισε , η κόρη του δεν παντρεύτηκε ποτέ .. Τώρα η κόρη δουλεύει δύο δουλειές για να τα φέρει βόλτα γιατί κάποτε που τα πράγματα της πήγαιναν κάπως καλά αντί να πάρει σκυλάκι ήθελε ένα παιδί και  τότε νόμιζε πως μπορούσε να το μεγαλώσει άνετα .. αλλά ως συνήθως η ζωή δεν μας τα φέρνει πάντα όπως προγραμματίζουμε και επιθυμούμε .. Πάντως τότε είχε σκεφτεί ότι το να είναι μια ανύπαντρη μητέρα είναι πιο κουλ και πως είναι καλύτερα να  έχεις ένα παιδάκι από ένα σκυλάκι .. Γιατί πρώτον βγάζει πιο πολλούς ήχους το παιδάκι από το σκυλάκι , δεν κατουρά παντού μετά από κάποια ηλικία και ύστερα μπορείς να πεις και δύο κουβέντες μαζί του , τουλάχιστον όσο είναι μικρό ακόμα , γιατί όταν μεγαλώσει θα φύγει και αυτό για να κάνει και το ίδιο με την σειρά του τα ίδια λάθη που έκανε και η μαμά στην ζωή της .. Τώρα η κόρη ζει πιο πολύ με την σύνταξη του παππού παρά με τον δικό της μισθό που δεν φτάνει ούτε για τις κρέμες νυκτός , γιατί η κακομοίρα τώρα που τα χρόνια πέρασαν και δεν είναι πια πιτσιρίκα , έχει αρχίζει να ζαρώνει και να μυρίζει και δεν την πλησιάζουν εύκολα τα αρσενικά όπως παλιά και νοιώθει μοναξιά .. Φυσικά έχει παρέα και το κρασί και έτσι την βολεύει κάπως και δεν νοιώθει και τόσο μοναξιά , άσε που άμα πιεί  μαζί της και ο χλιμίτζουρας που έχει για σύντροφο αυτόν τον καιρό θα  την βλέπει και αυτός όμορφη όπως τον βλέπει και αυτή , αφού περισσότερο καιρό είναι πιωμένη παρά ξεμέθυστη .. Όσο για το παιδί της ..??  Τώρα τελευταία όλο και πιο πολύ μετανιώνει που πριν από 15 χρόνια δεν αγόρασε σκυλάκι και προτίμησε να κάνει παιδί  , αν και δεν την  πολύ- ενοχλεί τώρα , γιατί  έχει και η μικρή έναν φιλαράκο και αρκετά βράδια μένει μαζί του ..

Ο γιός από τότε που χώρισε και εγκατέλειψε την γυναίκα του με τα δύο του παιδιά  , στην  αρχή το έριξε στην κραιπάλη και στα κοριτσόπουλα .. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια και είναι ένας θλιβερός κοιλαράς , κανείς δεν ξέρει που βολοδέρνει και πότε έχει λεφτά και πότε όχι .. Αυτή την περίοδο είναι άφραγκος και ψάχνει για κανένα μεροκάματο .. Ζει με νοίκι σε ένα δωμάτιο ενός παλιού σπιτιού και ήδη χρωστά κάποιους μήνες .. Ο σπιτονοικοκύρης του γκρίνιαζε , αλλά δεν τον βγάζει έξω , όχι τόσο γιατί τον λυπάται , αλλά γιατί άμα τον βγάλει έξω δεν θα βρει και κανέναν άλλον να νοικιάσει ξανά αυτή την τρώγλη . Τουλάχιστον αυτός του δίνει και κάτι που και που ..  Άλλωστε και να φύγει να πάει που ..?? Η πρώτη του γυναίκα ξαναπαντρεύτηκε , τα παιδιά του ούτε που τον γνωρίζουν ( έφυγε όταν ήταν αυτά μικρά ) , τι να πάει λοιπόν να κάνει και γιατί να τον δεχθούν πίσω ..

Ο παππούς πονά πολύ .. σφίγγει  τα δόντια για να αντέξει αυτές τις τελευταίες του στιγμές .. Αγωνιά για λίγες στιγμές ηρεμίας … αλλά τα βογγητά των υπόλοιπων δίπλα του δεν τον αφήνουν να ηρεμίσει … Τα παιδιά του … Που είναι τα παιδιά του ..?? Θλίψη μεγάλη τον καταβάλει ..  Ένας μεγάλος φόβος τον κυριεύει .. Προσπαθεί από κάπου να σταθεί .. Λίγο να ζήσει ακόμα .,.. Λίγο … Το μυαλό του θολώνει … Προσπαθεί να μην κάνει κακές σκέψεις , προσπαθεί να θυμηθεί Τον Θεό … Χρειάζεται μια ελπίδα , νοιώθει ότι φεύγει και είναι μόνος … Τόσοι είναι γύρω του , κόσμος πολύς , αλλά αυτός είναι μόνος .. πάνω σε ένα  ψυχρό κρεβάτι ενός πολυσύχναστου θαλάμου .. Κάθε φορά που ο κυρ Μήτσος στο δίπλα κρεβάτι σφαδάζει από τους πόνους τον πιάνει μια ανατριχίλα που του ξεριζώνει την ραχοκοκαλιά ..

«Αν είσαι Θεός και υπάρχεις»  του λέει , δώσε μου λίγες στιγμές ακόμα , δώσε μου λίγους μήνες ζωής να σώσω όχι εμένα , αλλά τα παιδιά μου , να τα μαζέψω σπίτι , να μην είμαι μόνος , ούτε εγώ ,  ούτε αυτά όταν θα έρθει η ώρα τους … Παρακαλά , κλαίει , σκέπτεται την μανούλα του που έφυγε πριν πολλά , πολλά χρόνια … Τον πατέρα του .. Προσπαθεί να παρηγορηθεί πως θα τους συναντήσει εκεί που θα πάει , πως θα νοιώσει ξανά παιδί στην αγκαλιά τους , πως θα του τα συγχωρέσουν όλα , ακόμα και το ότι ποτέ δεν πήγε να τους ανάψει το καντήλι εκεί που είναι θαμμένοι ..  Άραγε που τους είχε θάψει  , ούτε που θυμάται …

«Αν είσαι Θεός και υπάρχεις»  – επαναλαμβάνει – δώσε μου λίγο χρόνο ακόμα για να φτιάξω όλα όσα έκανα λάθος … Να σώσω τα παιδιά μου , να τα μαζέψω σπίτι … Ναι αυτός που όλη του την ζωή ζούσε με τον διάβολο , τώρα στο τέλος θυμήθηκε τον Θεό .. Πάλεψε με αυτή την σκέψη .. Ήξερε με «βεβαιότητα»  πως δεν υπάρχει Θεός , ‘άλλωστε πως να αρνηθεί τον εαυτό του , αν δεχόταν Τον Θεό θα έπρεπε να μετανοήσει για όλη του την ζωή … Και τώρα δεν έχει χρόνο για μετάνοια ..Ο πόνος γίνεται αβάστακτος ..  όλα θολώνουν .. Όλα τα ξεχνά .. Μόνο ένα πράγμα έχει τώρα στο μυαλό του … Να φύγει .. Να γλυτώσει τον πόνο …

Το τηλέφωνο της κόρης κτυπά μέσα στην νύχτα , η μισοζαλισμένη κόρη από το βραδινό της μεθύσι σηκώνει το τηλέφωνο .. «ΜΜΜΜ » απαντά ..

-Η κυρία Μαρία Τ…. , ακούγεται από την άλλη γραμμή η φωνή ..

– «Ναι» , απαντά η Μαρία .

– Τηλεφωνούμε από το Γενικό Νοσοκομείο , πριν από λίγο απεβίωσε ο πατέρας σας , μπορείτε να έρθετε αύριο για τις διατυπώσεις …?? Θα τον έχουμε στο ψυγείο .. Αν δεν έχετε λεφτά για την κηδεία , μπορείτε να δωρίσετε το σώμα του στην επιστήμη και να κάνετε καλό στους συνανθρώπους σας .. ..

-» Ναι , ναι , εντάξει» , απαντά μέσα στην ζάλη της η Μαρία , θα έρθω αύριο ..

– «Ποιός είναι» , ακούγετε δίπλα της το ρεμάλι που έχει σχέση μαζί της αυτόν τον καιρό , «κλείστο επιτέλους να κοιμηθούμε» …

 Η Μαρία είπε αμήχανα καληνύχτα και έκλεισε το τηλέφωνο .. Συνέχισε τον ύπνο της και την άλλη μέρα πήγε στο νοσοκομείο για να πάρει το πτώμα .. Ρώτησε πόσο έχει η κηδεία και της απάντησαν  ότι ξεκινούν από 1.500 ευρώ .. Αυτή είχε ίσα , ίσα για ταξί , που να βρει 1500 ευρώ … Έτσι αποφάσισε να τον χαρίσει στην «επιστήμη» ..

Κάποια στιγμή της πέρασε από το μυαλό να ειδοποιήσει τον αδελφό της , αλλά δεν είχε το τηλέφωνο , είχε δηλαδή ένα παλιό κινητό , αλλά αυτό το άλλαξε και δεν έχει το καινούργιο .. Έτσι τι να κάνει … γύρισε σπίτι και συνέχισε την ζωή που έκανε .. Τώρα περιμένει και αυτή την σειρά της για να φύγει από αυτόν το κόσμο .. Το έχει πάντως σίγουρο πως όταν φύγει , θα πάει από κύρωση ..

—————————-

Αλήθεια εσύ ποια ζωή θα ήθελες για τον εαυτό σου και πιο τέλος θα επιθυμούσες να έχεις , αφού μόνο για ένα πράγμα  ήμαστε 1.000% σίγουροι , πως μια μέρα θα πεθάνουμε …  ¨Έχεις  καταλάβει το που σε οδηγούν εσένα και τα παιδιά σου , όλοι αυτοί που δήθεν ενδιαφέρονται να σε βγάλουν από την «πλάνη» ( κατά αυτούς ) που ζούσες και να σε οδηγήσουν στον δικό τους «σωστό» δρόμο , της ψυχρής «λογικής» και της δήθεν «επιστημονικότητας»  …

Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο ή όχι .. Μόνο ένα πράγμα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα .. Το πώς μια μέρα θα έρθει ο Θάνατος .. Μέχρι εκείνη λοιπόν την στιγμή εσύ πως θέλεις να ζεις  ..?? Θέλεις να ζεις αγνοώντας εκείνη την στιγμή του θανάτου ή να προετοιμάζεις την ζωή σου για εκείνη την στιγμή και να φροντίσεις να αφήσεις πίσω σου μια υγιή συνέχεια σου ..?? Να έχει νόημα η μάταια τούτη ύπαρξή σου βρε αδελφέ … να ζεις με νόημα και  όχι α-νόητα …

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s