Η ΣΗΜΑΙΑ

Featured

Κρατώ ψηλά το λάβαρο και καλώ τον λαό μου .

Advertisements

ΠΕΡΙ ΜΟΝΑΔΟΣ

Featured

«Η μεν μονάς ως αν αρχή ούσα πάντων»  Φιλόλαος .

Δεν είμαι μόνος , είμαι η αρχή αυτών που θα ακολουθήσουν με αφετηρία εμένα .. Εσύ ποιών θεμάτων η αρχή είσαι ;

Μέσα από αυτό το μπλόκ θα γνωριστούμε καλύτερα , θα εξηγήσουμε πολλά και θα μάθουμε όλοι μας αρκετά περισσότερα από όσα η ματαιοδοξία μας νομίζει ότι γνωρίζει .

Σίγουρα η προτεραιότητα είναι να πάρουμε την χώρα μας πίσω . Για να την πάρουμε όμως ξανά στα χέρια μας , θα πρέπει να ξέρουμε το πότε και από ποιούς την χάσαμε και το σημαντικότερο , ποια είναι η χώρα μας ..;

Ο κόσμος που μας περιβάλει είναι ένας κόσμος ψεύδους και υποκρισίας … Το πρώτο βήμα λοιπόν είναι να σπάσουμε το προσωπείο που έχουμε συνηθίσει να φοράμε .. Μόλις το κάνουμε αυτό , το επόμενο βήμα είναι να υιοθετήσουμε την γνωστή σε όλους μας ρήση «εν είδα , ότι ουδέν είδα» …

Αφού λοιπόν ζούσαμε σε έναν κόσμο υποκρισίας και παριστάναμε τους παντογνώστες , θα πρέπει να απαλλαγούμε από αυτά μας τα ελαττώματα , γιατί αυτά τα ελαττώματα μας τα καλλιεργούν για να μην καταφέρουμε ποτέ να πάρουμε ξανά την χώρα μας πίσω ..

Για να πάρουμε την χώρα πίσω χρειαζόμαστε στρατό .. Έναν ικανό και ετοιμοπόλεμο στρατό .. Έναν στρατό άρτια εκπαιδευμένο . Έναν στρατό που δεν θα πολεμά με σφαίρες και κανόνια , αλλά με το μυαλό ..

Και ένας τέτοιος στρατός το πρώτο που πρέπει να κάνει , είναι να πάψει να ζει με ψευδαισθήσεις , να τις αναγνωρίζει και να τις ξεδιαλύνει για να τις εξαφανίσει ..

Ετοιμάστε λοιπόν τον εαυτό σας για αυτά που θα έρθουν , να είστε έτοιμοι για τις μάχες που θα δώσετε και οι μάxες αυτές θα είναι νικηφόρες  μόνο αν είστε ικανοί και πνευματικά ετοιμοπόλεμοι ..

Σου επαναλαμβάνω λοιπόν το ερώτημα που σου έθεσα εξ αρχής : Εσύ ποιου θέματος και ποιάς ουσίας θα γίνεις η αρχή ;

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΕ ΔΙΔΑΞΑΝ

Το 1829 αποδέχθηκες στον Λονδίνο με πρωτόκολλο ΚΑΙ την υποταγή σου στον Σουλτάνο (σημερινή Τουρκία ) , πληρώνοντας 1.500.000 γρόσια τον χρόνο ΚΑΙ την υποταγή σου στους Ούννους της Βαυαρίας ( Ιλλουμινάτοι ) με την αποδοχή της κληρονομικής βασιλείας από το γένος τους που στο παρουσίασαν ως «Ελληνικό» .. Δηλαδή ο πόλεμος ήταν μεταξύ των δυτικών και των Τούρκων και οι δυτικοί αγόρασαν την Ελλάδα από τους Τούρκους πληρώνοντας ΕΣΥ 1.500.000 γρόσια τον χρόνο .. Βλέπεις οι Τούρκοι μόνοι τους δεν μπορούσαν να σε κρατήσουν άλλο σκλάβο και έτσι πούλησαν μια μικρή επαρχία στους αδελφούς τους Ούννους της δύσης ..

Από τότε σε κυβερνάνε τα ίδια γένη , εσύ είσαι στην μέση και αυτά σε δουλεύουν ψιλό γαζί .. Στη Ελλάδα κουμάντο στους Ρωμηούς κάνουν οι Φράγκοι και οι Ούννοι .. Και για να διασφαλίσουν πως δεν θα σηκώσεις και ποτέ κεφάλι , σου έφτιαξαν και το αυτοκέφαλο της Ελληνικής εκκλησίας , πάλι οι ίδιοι άνθρωποι ( 1836 αντιβασιλέας Μάγιερ , Βαυαρός ) , ώστε να μην έχεις από πουθενά να πιαστείς για να ξεφύγεις από τον κλοιό που σε έχουν φυλακισμένο και αποδράσεις .. Και φυσικά σου έδωσαν και άλλα παραμύθια για να ροκανίζεις τον χρόνο ανούσια και να μην αγωνίζεσαι να ελευθερωθείς από αυτούς που σε κρατούν σκλάβο .. Σου έφτιαξαν τα κόμματα και αν δεν σου αρέσουν αυτά , σου έφτιαξαν και τα «αντισυστημικά» ( ΚΚΕ , ΧΑ , ΑΝΤΑΡΣΥΑ κτλ ) που είναι πιο συστημικά και από το ίδιο το σύστημα ..

Αλλά και με την εκκλησία αν έχεις πρόβλημα , δεν σε άφησαν έτσι .. Ή σε στέλνουν κατευθείαν στον διάβολο να τον υπηρετήσεις ως Σατανά σωτήρα σου ή στα παρακλάδια του δήθεν δωδεκαθεϊσμού που πάλι οι ίδιοι οργανώνουν και καθοδηγούν .. Φεβρουάριος 2007 , συνάντηση δωδεκαθεϊστών δειπνοσοφιστών σε ταβέρνα κάτω από την Ακρόπολη .. Κεντρικός ομιλητής ο Βενετός Μοροζίνης αυλικός της τέως βασιλικής οικογενείας στην Ελλάδα , καθολικός στο θρήσκευμα και εγγονός του γνωστού μας Μοροζίνη που βομβάρδιζε επί 3 μερόνυχτα την Ακρόπολη και την κατάντησε έτσι όπως είναι σήμερα ..

Κολυμπάς μέσα σε μια θάλασσα ψεύδους από την μέρα που γεννήθηκες και οι γονείς σου το ίδιο , όπως και οι δικοί τους γονείς .. Οπότε δεν έχεις προσωπική ευθύνη για τη άγνοια που έχεις , ευθύνη έχεις (έχουμε ) που δεν προσπαθούμε να μάθουμε την αληθινή μας ιστορία και πέφτουμε συνεχώς θύματα των πονηρών που πατάνε πάνω στην επιθυμία μας για προσωπική αναγνώριση και μας δουλεύουν ψιλό γαζί ώστε να παραμένουμε συνέχεια σκλάβοι στους αφέντες τους ..

Ο καιρός όμως «των μύθων» που ζούμε τελειώνει και τότε όλοι μας θα βρεθούμε μπροστά στην ολόγυμνη αλήθεια .. Εκείνη την στιγμή λοιπόν θα φανεί καθαρά το ποιος είναι ο κάθε ένας μας .. Όπως σήμερα βλέπουμε ξεκάθαρα τον ρόλο αυτών των σαλτιμπάγκων που μας κυβέρνησαν , έτσι θα φανεί και ο ρόλος των υπολοίπων «ευρωπαϊστών» … Των υποταγμένων δηλαδή στα συμφέροντα των Φραγκο-Ούννων και της ένωσης τους με το ψευδώνυμο «Ευρώπη» ..

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ

Εικόνα

 

Ένας Ιερέας καθόταν στο κελί του και ξεχώριζε την αλληλογραφία του.

Ξαφνικά χωρίς την συνηθισμένη προσευχή μπήκε η νεωκόρος και ψιθύρισε πολύ έντονα σαν να έλεγε κάποιο μυστικό νέο το οποίο δεν θα ‘πρεπε να ακούσει κάνεις: “Κάποιος άγνωστος φαίνεται από τους άρχοντες θέλει να σας μιλήσει. Δεν τον έχω ξαναδεί ούτε σε σας, ούτε στο ναό. Μάλλον είναι περαστικός”. “Άφησέ τον να μπει”, είπε ο ιερέας.

Μέσα στο κελί μπήκε ένας ψηλός άνδρας με ίσια κορμοστασιά που θύμιζε πρώην στρατιωτικό. Ήταν άψογα αλλά σεμνά ντυμένος. Φαινόταν σαν να ήταν σιδερωμένος μαζί με το κοστούμι του πριν βγει από το σπίτι. Ο ξένος κοίταξε ερευνητικά το δωμάτιο σαν να ήθελε να καταλάβει από την επίπλωση το πνεύμα και τον χαρακτήρα του κατόχου. Μετά χαιρέτησε, έβγαλε το καπέλο του και σταμάτησε στην πόρτα εν αναμονή για την πρόσκληση από τον ιερέα να καθίσει.

Μπορούσε κανείς να διακρίνει την αριστοκρατική παιδεία μέσα στον ξένο. Παιδεία που δημιουργείται και καλλιεργείται από γενεά σε γενεά και κληρονομείται σαν το οικόσημο. Πάρα τα χρόνια του θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν όμορφος αλλά ήταν η κρύα ομορφιά του αγάλματος, ανυπάκουη στον χρόνο και στην ζεστασιά του ήλιου.

Ο ιερέας του υπέδειξε την παλιά ξεθωριασμένη πολυθρόνα προορισμένη για τους επισκέπτες και είπε: “Παρακαλώ, καθίστε. Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;”

Ο επισκέπτης κάθισε ακουμπώντας ελαφρά τα χέρια του στην πολυθρόνα. Δεν άρχισε να μιλάει αμέσως και έτσι ο ιερέας πρόλαβε να τον εξετάσει με το βλέμμα . Αισθανόταν ότι αυτός ο άνθρωπος γνωρίζει την αξία του και είναι συνηθισμένος να εξουσιάζει τους ανθρώπους με “σιδερένιο χέρι μέσα στο βελούδινο γάντι”. Οι τρόποι του ήταν κομψοί και συγκρατημένοι και στο πρόσωπο ξεχώριζε η έμφυτη ευγένεια.

Φαίνεται ότι ήταν από κάποιο παλιό αριστοκρατικό γένος και σταγόνες από αίμα των Ριούρικ κυλούσαν στις φλέβες του. Μόνο τα σβησμένα γυάλινα μάτια του ήταν σε δυσαρμονία με ολόκληρη εικόνα – σαν να ήταν σκεπασμένα με σκοτεινό πέπλο και έκρυβαν κάποιο μυστικό της ψυχής του. Η ματιά που έριχνε ο επισκέπτης φαινόταν στον ιερέα να μοιάζει με χτύπημα ξίφους γρήγορο και απότομο, αλλά πολύ γρήγορα έσβηνε έχανε ζωντάνια και ο ιερέας έβλεπε μπροστά του δύο κόγχες (κρανίου).

– Ποιο είναι το πρόβλημα που σας έφερε στο ταπεινό μου κελί- ρώτησε ο ιερέας – θα χαρώ πολύ αν καταφέρω να βοηθήσω.

– Έχω κάτι μεγαλύτερο από ένα πρόβλημα – απάντησε ο επισκέπτης – έχω την αίσθηση ότι είμαι στην θηλιά και ταλαντεύομαι ανάμεσα από την ζωή και τον θάνατο. Με βασανίζει ο φόβος που μπήκε στην καρδιά μου εδώ και πολλά χρόνια. Είναι ο φόβος ότι μήπως και πράγματι ο Θεός υπάρχει. Η σκέψη ότι απαρνήθηκα Τον Ζωντανό Θεό με ακολουθεί σαν φάντασμα που εκδικείται για την πατροκτονία.

Γεννήθηκα σε οικογένεια όπου η πίστη ήταν μόνο εξωτερική παράδοση που μοιάζει με κουφό (μουντό) μακρινό ήχο της καμπάνιας που έρχεται από το βάθος του χρόνου – συνέχιζε ο επισκέπτης. Το θέμα της θρησκείας ποτέ δεν με ενδιέφερε. Από τα νεανικά χρόνια πίστευα ότι το πρόβλημα είναι λυμένο άνευ όρων και τετελεσμένα… Ο Νίτσε (βλάσφημος θεομάχος) έχει ένα περίεργο διήγημα για έναν τρελό που έτρεχε στους δρόμους και φώναζε: “Ο Θεός πέθανε! Τον σκοτώσατε!” Ο τρελός θρηνούσε το θάνατο του Θεού και κανένας δεν μπορούσε να τον παρηγορήσει. Για εμένα αυτό το διήγημα ήταν αλληγορικό – ο τρελός θρηνούσε την τρέλα του.

Δεν είχα ποτέ παρόμοια συναισθήματα. Μου φαίνεται ότι γεννήθηκα ήδη άθεος. Όμως μια φορά είχα έναν εφιάλτη: ονειρευόμουν ότι ήμουν μέσα σε ένα ακυβέρνητο διαστημόπλοιο και ξέρω ότι ποτέ πια δεν θα μπορέσω να επιστρέψω ότι χάθηκα στο απέραντο διάστημα ανάμεσα από αστέρια-γίγαντες από φωτιά και πάγο. Το διάστημα έγινε η δική μου παγίδα, λαβύρινθος χωρίς διέξοδο. Αισθανόμουν την θανατηφόρο παγωνιά και την αίσθηση απέραντης φρίκης ακόμα και όταν ξύπνησα. Για πολύ καιρό θυμόμουνα την εικόνα του διαστημόπλοιου που απομακρύνεται από την γη η οποία αρχίζει να μετατρέπεται σε μια φωτεινή κουκίδα.

Τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μου ήταν τα ανώτερα μαθηματικά και η φυσική που έγιναν και επάγγελμα μου. Εδώ είχα πολλές και γρήγορες επιτυχίες. Πολύ νέος είχα όλους τους ανώτερους επιστημονικούς τίτλους και ήμουν αρχηγός ενός πολύ μεγάλου ερευνητικού ιδρύματος. Δεύτερή μου αγάπη ήταν η λογοτεχνία που μου εμφύτευσαν οι γονείς.

Έτσι πέρασαν πολλά ξένοιαστα χρόνια αλλά μετά συνέβη κάτι το απρόσμενο κι ακατανόητο. Σαν να άρχισε να τρέμει και να αγωνιά η γη κάτω από τα πόδια μου. Μια έμμονη σκέψη με πήρε στο κατόπι “Αν ο Θεός εν τέλει υπάρχει;”! Δεν έβρισκα πουθενά την απάντηση. Οι εξισώσεις ήταν άφωνες και η λογοτεχνία που η απασχόληση της ήταν τα συναισθήματα και πάθη δεν μπορούσε να δώσει λύση σε οντολογικά προβλήματα.

Με την εμφάνιση των πρώτων ανησυχιών σε σχέση με την ύπαρξη του Θεού άρχισα να διαβάζω αντιθρησκευτική λογοτεχνία για να στηρίξω την απιστία μου μα αυτό μόνο με απογοήτευσε. Διάβασα τον Μπάουερ, τον Ρενάν, τον Καούτσκι όμως βαρέθηκα γρήγορα. Δεν μπορούσαν να βγάλουν καμία άκρη ήταν απλώς “φτυσίματα στον ουρανό”. Απορούσα – ”Πώς μπορούσαν οι διανοούμενοι μας να καταπίνουν τέτοια διαβάσματα;” Δεν εννοούσα τον αθεϊσμό διότι παραμένω και είμαι άθεος αλλά τις λυπητερές απολογίες του.

Μετά καταπιάστηκα με την φιλοσοφία αλλά και εκεί δεν έβρισκα αποδείξεις, οι λογικές συρραφές δεν ήταν γερές. Όλα αυτά τα συγγράμματα μού φαινόντουσαν σαν πύργοι χωρίς θεμέλια κρεμασμένοι στον αέρα… Περνούσαν ολόκληρες νύχτες διαβάζοντας τα υπέρ πολύπλοκα βιβλία της φυσικής και μαθηματικής θεωρίας αλλά ούτε εκεί δεν έβρισκα απάντηση. Όχι σπάνια οι συγγραφείς χρησιμοποιούσαν την λέξη “θεός” αλλά ήταν θεός που δεν άρχιζε από κεφαλαίο γράμμα. Θεός σαν δυνατότητα των αριθμών, αρχική ουσία του κόσμου, νοερουσία του σύμπαντος, αρχή της πανσυμπαντικής αρμονίας, κάποιος πρωτόγονος νους και λογική του σύμπαντος αλλά και αυτά παρέμεναν χωρίς αποδείξεις.

Με έχουν παρασύρει αυτά τα συγγράμματα γιατί μου άρεσε το θάρρος της ανθρώπινης σκέψης που προσπαθούσε να πιάσει την αρχή και το τέλος της κοσμογονίας μου άρεσε η διαστημική κλίμακα των υποθέσεων που έμοιαζαν με τρέλα. Πρέπει να πω ότι πάντα θαύμαζα την ομορφιά των μαθηματικών. Για μένα ήταν ποίηση όπου οι αριθμοί ακούγονται σαν ρυθμοί και ομοιοκαταληξίες και δημιουργούν στίχους και στροφές. Που οι εξισώσεις τραγουδάνε σαν χορδές του βιολιού και μαθηματικοί υπολογισμοί λάμπουν σαν αστερισμοί στον νυχτερινό ουρανό. Ο Αϊνστάιν ήταν για μένα ο Ντοστογιέφσκι της φυσικής και ο Λομπατσεφσκί – Χλέμπνικωφ της γεωμετρίας. Όμως έπιανα τον εαυτό μου πάνω στην σκέψη ότι είμαι μαγεμένος με το παιχνίδι του μυαλού, ότι βρίσκομαι πίσω από την επιφάνεια του καθρέφτη και γυρνάω μέσα στο χορό μαζί με ύπουλες σκιές της αλήθειας. Σκεφτόμουν ότι αυτός ο θαυμασμός είναι ένα είδος διανοητικής τοξικομανίας μια απόπειρα να πνίξουν τον φόβο εμπρός στην πιθανότητα ύπαρξης του Θεού.

– Ήρθατε σ’ εμένα – είπε ο ιερέας – για να βεβαιωθείτε για ακόμα μια φορά ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για την πίστη και να καθησυχάσετε τον εαυτό σας με την ήττα μου; Εγώ όμως θα σας πω κάτι τελείως διαφορετικό: εάν μπορούσα να αποδείξω την ύπαρξη του Θεού αυτό θα αποδείκνυε την ανυπαρξία του Θεού, τουλάχιστον για μένα.

– Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνουν τα λόγια σας, – ρώτησε ο επισκέπτης,- φυγή από την απάντηση, ένα παράδοξο ρητό στο στυλ του Όσκαρ Ουάιλντ, η θέση της διαλεκτικής του Χέγκελ για την ομοιότητα των αντιθέτων;

Ο ιερέας απάντησε:

– Θα ήθελα πρώτα να σημειώσω ότι η θέση για τις ομοιότητες ανάμεσα στα αντίθετα δεν είναι του βερολινέζου καθηγητή αλλά στην πραγματικότητα η αποκρυφιστική διδασκαλία των ιερέων της Εφέσου, μυσταγωγία και μυστήριό τους. Πρώτος που το ανέβασε στην φιλοσοφική στοά από το υπόγειο του ναού της Αρτέμιδος ήταν ο Ηράκλειτος – απόγονος των ιερέων της Εφέσου ο οποίος αντάλλαξε την μύηση του ιεροφάντη με την κάπα του φιλοσόφου. Αυτή η διδασκαλία δηλώνει ότι το καλό και το κακό, φως και σκότος, πληρότητα και μηδέν, ναι και όχι, Θεός και διάβολος είναι ενωμένοι. Οι μαρξιστές λένε ότι αυτή η ομοιότητα είναι η ψυχή της “διαλεκτικής”. Συνεπώς μπορούμε να πούμε ότι ο Χεγκελισμός και ο Μαρξισμός έχουν αποκρυφιστική βάση και δαιμονική πλευρά. Το μυστήριο της διαλεκτικής είναι αιματηρή φλόγα και εκατόμβες των επαναστάσεων.

Τώρα θα προσπαθήσω να απαντήσω στην ερώτηση σας, – συνέχισε ο ιερέας. – Εάν οι συνειδητές μου αντιλήψεις που αποτελούνται από κάποιες γνώσεις που αποκόμισα στην διάρκεια μερικών δεκαετιών, μπορούσαν να χωρέσουν, να ορίσουν και να κατανοήσουν το Απόλυτο. Τι ασήμαντο και λυπητερό θα ‘πρεπε να είναι αυτό το όν που μπορεί και χωράει μέσα στον τόσο περιορισμένο και ατελή δικό μου νου! Σκεφτείτε τι σημαίνει η λέξη “πίστη”; Πίστη είναι η περιοχή του μυστηρίου. Όπου υπάρχουν αποδείξεις δεν υπάρχει πίστη. Εκεί στην θέση της πίστης μένει η γνώση, η Αποκάλυψη αντικαθίσταται με την λογική, δόγματα – με συλλογισμούς, μεταφυσική – με φυσική, μυστική – με επίπεδες έννοιες. Το οφθαλμοφανές πια δεν είναι η πίστη αλλά η καταγραφή γεγονότων.

– Εσείς λέτε ότι η πίστη δεν έχει αποδείξεις,- διαφώνησε ο επισκέπτης,- τότε σε τι να πιστεύουμε : στο απόλυτο σκοτάδι του σκεπτικισμού, όπου είναι οι συνεχόμενες αρνήσεις που φτάνουν μέχρι άρνηση της ίδιας της άρνησης, όπως στον Σέξτο Εμπειρικό;

– Η Πίστη έχει αναμφίβολες και αναμφισβήτητες αποδείξεις διαφορετικού χαρακτήρα,- απάντησε ο ιερέας. Είναι η διαισθητική διείσδυση στον υπέρ λογικό άυλο κόσμο, επικοινωνία του ανθρώπου (ως περιορισμένης προσωπικότητας) με Τον Θεό (Απόλυτης Προσωπικότητας), είναι η πραγματική μυστηριακή εμπειρία η οποία αποκτιέται από άμεση επαφή με τον πνευματικό κόσμο, είναι εσωτερική αίσθηση της ψυχής, η υποκειμενική γνώση που θα την έλεγα και οικεία (ιδιαίτερη). Εδώ γίνεται κοινωνία με την Θεία Χάρη που στην δική σας γλώσσα λέγεται – ενέργειες ανωτέρας φύσεως.

Στην κοινωνία με τον Θεό αλλάζει ο ίδιος άνθρωπος, ως υποκείμενο γνώσης και ο πνευματικός του ορίζοντας διευρύνεται αμέτρητα. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι πιο βαθιά από την λογική του και η γνώση καταλαμβάνει την σφαίρα των συναισθημάτων όπου η Διάχυτη Αγάπη είναι μια από τις βασικές δυνάμεις κατανοήσεως που ενώνει το Άπειρο με το περιορισμένο, Τον Ζωντανό Θεό με τον άνθρωπο.

– Ομολογώ ότι αιφνιδιάστηκα, – είπε ο επισκέπτης,- θα σκεφτώ αυτά που μου είπατε αλλά χρειάζομαι χρόνο γι’ αυτό. Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με έναν συνάδελφό σας τον οποίο μπορώ να χαρακτηρίσω ως “διανοούμενο στο ράσο”. Άρχισε να μου αποδεικνύει την ύπαρξη του Θεού βασίζοντας στην θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν και στην μηχανική των κβάντα του Γκαίνσμπεργκ. Είχε πολύ ενθουσιώδη και νικηφόρο τόνο και σήκωνε ακόμα και το δάχτυλό του σαν δάσκαλος. Μπερδευόταν και έκανε λάθη συνέχεια προσπαθώντας να μου εξηγήσει τον Αϊνστάιν σαν να ήμουν μαθητής, χωρίς να υποψιαστεί ότι τα μαθηματικά και η φυσική είναι το επάγγελμα μου. Τον λυπόμουν πραγματικά. Ύστερα του έγραψα ένα γράμμα όπου έκανα προσπάθεια να του εξηγήσω πόσο άσχημα γνωρίζει την θεωρία της σχετικότητας και τον συμβούλεψα να μην ασχολείται άλλο με τον Αϊνστάιν για να μην πνιγεί μέσα στις “σχετικότητες”. Πολύ σύντομα έλαβα την απάντησή του όπου με ευχαριστούσε για τις, κατά την γνώμη του, πολύ εποικοδομητικές παρατηρήσεις.

Ο επισκέπτης κοίταξε το ρολόι του και είπε:

– Επιτρέψτε μου να σας κάνω και άλλη μια ερώτηση : γιατί δεν φανερώνεται ο Θεός στον κόσμο, για να σβήσει οποιεσδήποτε αμφιβολίες σχετικές με την ύπαρξη Του για να Τον βλέπουμε σαν τον ήλιο ή τα αστέρια; Θα είχαν εξαφανιστεί πολλά προβλήματα και η ζωή θα ήταν πιο απλή.

– Ο Θεός κρύβει το πρόσωπό Του στα νέφη για να μην στερήσει στον άνθρωπο την δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στην πίστη και απιστία και να επιτρέψει στον άνθρωπο να λύσει το υπαρξιακό πρόβλημα αυτόνομα, -απάντησε ο ιερέας. Αν δεν υπήρχε τέτοια επιλογή τότε η πίστη σαν ελεύθερη πράξη της ψυχής δεν θα μπορούσε να υπάρχει και στην θέση της θα έμπαινε το ηθικά αδιάφορο ολοφάνερο. Ο Θεός δεν μας έβαλε μπροστά στο αναπόφευκτο γεγονός της ύπαρξης Του. Ήθελε να είναι ο εσωτερικός παράγοντας της ανθρώπινης ψυχής. Θέλει να Τον ψάχνουμε με την ελεύθερή μας βούληση, να προσελκυόμαστε σ’ Αυτόν, να διψάμε γι’ Αυτόν. Θέλει να είναι η αγάπη της καρδιάς μας και όχι το αποτέλεσμα μιας λογικής μας ανάλυσης.

Ο Θεός μας έδωσε την δυνατότητα της προσωπικής επαφής μαζί Του – το πιο άξιο και ανώτερο που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα από τον Δημιουργό και το δημιούργημα. Την σχέση του Θεού με το κόσμο μπορούμε να δούμε σαν την σχέση του μάστορα και του προϊόντος. Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι προϊόν είναι η αντανάκλαση του Θεού στην γη. Αν ο άνθρωπος δεν είχε την ελεύθερη βούληση τότε δεν θα ήταν εικόνα του Θεού. Χωρίς την ελευθερία δεν υφίσταται η ύπαρξη του καλού υπάρχει αναγκαιότητα. Χωρίς προσωπική ελευθερία δεν υπάρχει αγάπη και χωρίς την πνευματική αγάπη δεν μπορεί να υπάρχει η θέωση σαν ένωση του ανθρώπου με τον Θεό. Πιστεύω θα συμφωνήσετε ότι ακόμα και ο πιο δυστυχής άνθρωπος δεν θα ήθελε να ανταλλάξει την θέση του με ένα ευτυχισμένο ζώο.

– Πράγματι,- χαμογέλασε ο ξένος, – παρά τα βάσανά μου δεν θα ήθελα να μεταμορφωθώ σε ένα γάιδαρο χωρίς βάσανα και ικανοποιημένο από την ζωή του! Τι θα μπορούσατε να με συμβουλέψετε αν και δεν υπόσχομαι ότι θα εκπληρώσω την συμβουλή σας;

Ο ιερέας απάντησε:

– Μου φαίνεται ότι η δική σας άρνηση του Θεού στην πραγματικότητα είναι κρυφή και βαθιά αποθυμία (νοσταλγία) για τον Θεό την οποία την αισθάνεστε σαν πόνο που δεν μπορείτε να καταλάβετε από που προέρχεται. Η καρδιά σας θρηνεί την μοναξιά της σαν το μωρό στην κούνια του που θρηνεί για την ζεστασιά της μητέρας. Και ο νους σας είναι πετρωμένος μέσα στην υπερηφάνεια του, γοητευμένος από την νεκρή λάμψη του Εωσφόρου, αντιστεκόμενος στην καρδιά απαντάει (στην καρδιά): “Σώπασε και άσε με στα χέρια του κακού δαίμονα της ζωής μου, δεν θέλω ούτε τον Θεό ούτε καμία άλλη δύναμη να μ’ εξουσιάζει. Για ποια αιώνια ζωή μου μιλάς; Το μέλλον του σύμπαντος είναι μαύρη διαστημική τρύπα όπου σαν σκιές θα εξαφανιστούν οι κόσμοι και θα εξαφανιστεί η ίδια η ύλη, θα τελειώσει ο χρόνος αλλά δεν θα έρθει η αιωνιότητα. Θα γίνει η αποκορύφωση του σύμπαντος που είναι το μέγα Τίποτα”.

Ο επισκέπτης απόρησε και είπε:

– Δηλαδή κρυφακούγατε τον διάλογο μου με τον εαυτό μου; Ή σας φανερώθηκαν τα όνειρα μου;

– Όχι, απλώς γνωρίζω πολύ λίγο την εσχατολογία του αθεϊσμού, – απάντησε ο ιερέας, – είναι σατανικό μυστήριο γενικού χαμού. Και σαν συμβουλή σας ζητώ να αποσυνδέεστε από την ροή των σκέψεών σας τουλάχιστον μια φορά την ημέρα και από καρδιά να λέτε: “Θεέ, εάν είσαι υπαρκτός, φανέρωσε Τον Εαυτό Σου σ’ εμένα. Χωρίς Εσένα δεν μπορώ να Σε βρω!”.

Ο επισκέπτης ευχαρίστησε τον ιερέα για την συζήτηση αποχαιρέτησε και βγήκε έξω. Από πουθενά ξεφύτρωσε ένα αυτοκίνητο, ο οδηγός γρήγορα άνοιξε την πόρτα και με σεβασμό κάθιζε τον επισκέπτη μέσα σαν τον πρίγκιπα στην άμαξα. Την επόμενη στιγμή το αυτοκίνητο εξαφανίστηκε στην στροφή.

 

http://www.oodegr.com/oode/a8eismos/filosofia/dialogos_1.htm

ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ.

Image

Από μικρός άκουγα να μου λένε αυτοί που με αγαπάνε να απλώνω το χέρι μου μέχρι εκεί που φτάνει , αλλιώς θα το πληρώσω ακριβά και όντως έτσι γινόταν πάντα όταν ξεγελιόμουν και το άπλωνα μακρύτερα από εκεί που έφθανα  . Όσοι λοιπόν νομίζουν ότι δεν έγιναν οι ίδιοι εφοπλιστές γιατί τους εμπόδισαν κάποιοι άλλοι εφοπλιστές , είναι τουλάχιστον αφελείς για να μην πω κάτι άλλο χειρότερο  . Η κοινωνία έχει από όλα τα φρούτα και όλα τα IQ  , άλλος είναι τολμηρός , άλλος διστάζει , άλλος τυχερός , άλλος άτυχος , άλλος πιο πνευματικός τύπος , άλλος πιο  αφελής κτλ Δεν είναι λοιπόν όλοι για όλα .

 

Για να υπάρξει όμως μια κοινωνία (αφού όλοι αυτοί οι διαφορετικοί τύποι είναι η κοινωνία) θα πρέπει ο κάθε ένας να είναι στη θέση που μπορεί να είναι , αλλιώς η κοινωνία δυσλειτουργεί και αυτός που βρίσκετε εκεί που δεν έπρεπε το πληρώνει πολύ ακριβά που τόλμησε να απλώσει το χέρι του πιο μακριά από ότι μπορούσε  .  Όλοι όμως θέλουν το ίδιο πράγμα , να είναι ικανοποιημένοι και ευτυχισμένοι με αυτά που έχουν και για να γίνει αυτό μέσα στην κοινωνία που ζουν , θα πρέπει κάποιοι  να αναλάβουν την παραγωγή αξιών που θα δώσει αυτά τα οφέλη και σε αυτούς , γιατί αν κάποιος δεν παράγει , δεν μπορεί να προσφέρει και στους άλλους , οπότε τότε η κοινωνία χάνετε και παρακμάζει…

 

 Ναι λοιπόν , αυτός που έχει τον πλούτο και νοιώθει μέλος μιας  κοινωνίας  θα πρέπει να χρησιμοποιεί τον πλούτο του για να μεγιστοποιεί και τα δικά του οφέλη , αλλά και τα οφέλη της κοινωνίας  που ανήκει και ο ίδιος και με όλα τα μέλη της , πλούσια και φτωχά ..

 

Φυσικά ο κάθε ένας θα συμπεριφερθεί μέχρι εκεί που φτάνει το μυαλό του και θα κάνει παρέα με αυτούς που ταιριάζουν τα χνώτα του , αλλά ΟΛΟΙ θέλουν δεν θέλουν  ανήκουν στην ίδια κοινωνία και η μοίρα τους είναι συνυφασμένη , όπως ήταν πάντα , γατί ενώ ο άνθρωπος  είναι περαστικός από εδώ και θνητός , η ανθρωπότητα είναι αθάνατη και έχει συλλογική συνείδηση και οι κοινωνίες  είναι οι πυλώνες της που πατάει  πάνω τους η ανθρωπότητα  .  Όπως στο Έπος του Γκιλγκαμές που ο Γκιλγκαμές  έχει την ανάγκη του Ενκίντου για να περιπλανηθούν μαζί στον κάτω κόσμο και να οδηγηθούν στα δώρα της αθανασίας και να ξεφύγουν από την  ζωώδη κατάσταση που βρίσκονταν και την θνητή φύση , έτσι και στην κοινωνία , ο «ανώτερος – ισχυρός» έχει ανάγκη τον «κατώτερο – αδύναμο»   ( και αντιστρόφως ) για να οδηγηθούν μαζί στην δόξα . Ο ένας χωρίς τον άλλον δεν είναι τίποτα και αυτή η μεταξύ τους ισορροπία είναι και η αρχή της μεταξύ τους ισότητας που μετατρέπετε σε δίκαιο , το δίκαιο της Ιθαγένειας . 

 

 Αυτό το δίκαιο λοιπόν είναι το ισχυρότερο κίνητρο του γένους μας  και επιτρέπει ακόμα και στον «δούλο» να απευθύνετε στον «κύριο του»  (χωρίς φυσικά να ξεχνά την θέση του)  ως ισότιμος με την δική του ανθρώπινη υπόσταση . Από εκεί έβγαινε και το δικαίωμα των δούλων στην αρχαία Αθήνα  να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους στην αγορά της Αθήνας έναντι των κακών αφεντικών τους  Γιατί αν το αγνοείτε , ο «δούλος» στην αρχαία Αθήνα ήταν μισθωτός ( δουλειά – δουλεύω  ) και αν ο εργοδότης του δεν του έδινε όσα έπρεπε και είχαν συμφωνήσει  , μπορούσε να του κάνει αγωγή και να τα διεκδικήσει  την οφειλή ως ισότιμο μέλος της κοινωνίας , ανεξάρτητα από τον πλούτο και την κοινωνική δύναμη που είχε ο αυθέντης του  . 

http://giannisserfanto.blogspot.gr/2012/10/blog-post_9248.html

Και ας μην ξεχνάμε ποτέ πως από αυτήν την ζωή είμαστε περαστικοί και πως αργά ή γρήγορα θα βρεθούμε στον τελικό και πραγματικό μας προορισμό . Ας φροντίσουμε λοιπόν αυτό το σύντομο πέρασμά μας από τούτη την ζωή  να έχει νόημα , έναν σκοπό , αλλιώς θα είναι σαν να μην ζήσαμε ποτέ ..

ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ…OXI TA ΧΕΡΙΑ .

Image

Κατάργηση ΟΛΩΝ των φόρων .. Διαγραφή  ΟΛΩΝ των χρεών ..

Επιβολή ΜΟΝΟ ΕΝΟΣ φόρου επί όλων των εισοδημάτων και ΜΟΝΟ των εισοδημάτων της τάξεως του 10% για να μπορεί το κράτος να παρέχει κοινωνικές υπηρεσίες ..

Κρατικοποίηση ΟΛΩΝ των τραπεζών που πήραν χρήμα από τους πολίτες ΣΥΝ της Τράπεζας της Ελλάδος που τώρα είναι ιδιωτική ,  ΕΚΤΟΣ  από τις τράπεζες που έχουν υπερδανειστεί  με δισεκατομμύρια από το εξωτερικό για να μην περάσουν τα χρέη τους αυτά στο κράτος  ..  Ας ζητήσουν τα δανικά οι δανειστές από τους μετόχους και τους διαχειριστές τους ..

Κοπή εθνικού νομίσματος και χρηματοδότηση ΟΛΩΝ των επιχειρηματικών σχεδίων -που δικαιολογούνται επαρκώς – των Ελλήνων στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας .. Το χρήμα που κόβεται για να πάει σε παραγωγικούς τομείς ΔΕΝ είναι πληθωριστικό , αντίθετα αυξάνει την αξία του , αφού παράγει άμεσα υπεραξίες ..

Κατάργηση του ΦΠΑ , επιβολή αυξημένου φόρου σε εισαγωγικά προϊόντα και μηδενική φορολογία στις εξαγωγές ..

Κατάργηση του Τειρεσία και διαγραφή ΟΛΩΝ των πολιτών από τις λίστες του , για να μπορέσει να γίνει γενική επανεκκίνηση ..

Θα δυσκολευτούμε τα 2-3 πρώτα χρόνια , αλλά τουλάχιστον μετά θα έρθει ισορροπία και θα γνωρίσουμε μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης και ευημερίας ,αντίθετα αν ακολουθήσουμε τις σημερινές πολιτικές των επαχθών φόρων και της καταχρεωμένης κοινωνίας τότε δεν θα σηκώσουμε ποτέ κεφάλι και δεν θα δούμε ποτέ προκοπή ..

Η χώρα μας έχει όλες τις δυνατότητες για να παράγει και να καλύψει όλες τις ανάγκες που  έχουν οι πολίτες της .. Η αγροτική παραγωγή καλύπτει άμεσα όλες τις διατροφικές ανάγκες μας και εγγυάται ότι ΔΕΝ θα πεινάσουμε .. Οι φαρμακοβιομηχανίες μας παράγουν τα φάρμακα που έχουμε ανάγκη και η ενέργεια ( ηλεκτρικό – πετρέλαιο – αέριο) με ορθολογική διαχείριση επαρκεί για τις ανάγκες μας και αν δοθεί  προτεραιότητα η χώρα μας μπορεί να είναι και σε θέση να κάνει εξαγωγή ενέργειας αντί να την εισάγει όπως συμβαίνει σήμερα ..

Η χρηματοδότηση με κρατικό νέο χρήμα του πρωτογενή και δευτερογενή τομέα θα δημιουργήσει νέες εκατοντάδες χιλιάδες ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ θέσεις εργασίας και θα μπορέσει η κοινωνία μας να μπει ξανά σε κίνηση .. Δόξα  Τον Θεό η χώρα μας έχει πλεόνασμα πλούτου τόσο στο υπέδαφος όσο και επίγεια .. Άφθονη αιολική και ηλιακή ενέργεια και από ότι δείχνουν τα στοιχεία υπεραρκετές ποσότητες υδρογονανθράκων ..

Αυτό που λείπει από τον τόπο μας είναι η ορθολογική και πατριωτική διαχείριση του δημόσιου και κοινού μας πλούτου και αυτό διότι ΠΟΤΕ αυτή η χώρα δεν ήταν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Ελληνική , ήταν και είναι υπό ξένη κατοχή και κυριαρχία , ήταν και είναι ένα ψευτορωμαίικο   .. Πρέπει δηλαδή ΠΡΩΤΑ να ανατρέψουμε τους κατέχοντες και να πάρουμε την χώρα μας στα χέρια μας και μετά να αρχίσουμε να την ανοικοδομούμε σχεδόν από την αρχή ξανά  ..

Οι σημερινές υποσχέσεις στους «ιθαγενείς» περί «ανάπτυξης»  που ποτέ όμως δεν έρχεται από τους κατέχοντες και τα παπαγαλάκια του συστήματος θυμίζουν τα παραμύθια αυτών που υπόσχονταν στους Εβραίους όταν τους οδηγούσαν στους θαλάμους αερίων για να τους εξοντώσουν ότι τους πάνε απλά για ένα ντουζάκι .. Έτσι και τώρα , μας οδηγούν στην εξόντωση και τον αφανισμό με ψευδείς υποσχέσεις και παραμύθια .. θα πρέπει λοιπόν να ξεμπερδέψουμε πρώτα με αυτούς και μετά αφού απαλλαχθούμε από αυτούς να δημιουργήσουμε εκείνο  το νομικό πλαίσιο  που θα λειτουργήσει υπέρ του λαού διασφαλίζοντας ένας κράτος δικαίου και ευνομίας βγάζοντας από το περιθώριο την μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας που σήμερα έχει  οδηγηθεί εκεί από τις πολιτικές των ξεπουλημένων αχυράνθρωπων που παριστάνουν τους κυβερνήτες του τόπου μας προκειμένου να υπηρετήσουν ξένα και αλλότρια συμφέροντα ..

Όλα είναι θέμα επιλογών και απόφασης .. Αν είμαστε αποφασισμένοι , τότε θα κάνουμε και τις ορθές επιλογές ..

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΦΑΡΣΑ …

Image

 «Χρεωκοπήσαμεν ως κοινοβουλευτισμός, εξεπέσαμεν ως συνέλευσις και χάσαμε τον ψυχικόν σύνδεσμο προς τον λαόν. Διότι τι είδους ψυχικός σύνδεσμος είναι δυνατόν να διατηρηθή όταν ο μεν λαός φωνάζει δεν θέλω να με κυβερνήση ο Μεταξάς, ημείς δε αδιαφορούντες του απαντώμεν: Και όμως θα σε κυβερνήση ο Μεταξάς».

βουλευτής Ηλείας Βάσος Στεφανόπουλος,

16 Απριλίου 1936

——————-

 Η ιστορία ως φάρσα ……

Το κράτος αυτό από την αρχή του ήταν ένα προτεκτοράτο των «πεφωτισμένων»  Βαυαρών . Όταν η ψευτοδημοκρατία τους κολλούσε , πάντα δημιουργούσαν στρατιωτικές δικτατορίες , μετά από αυτά τα διαστήματα οι ίδιοι άνθρωποι λειτουργούσαν και μέσα στις επόμενες δημοκρατίες ..

Αυτό γινόταν για να κρατούν συνέχεια τους Ρωμηούς υπό κατοχή και να μην καταλαβαίνουν ποιός κάνει πραγματικά κουμάντο , έτσι όταν οι Ρωμηοί ξεσηκώνονταν να μην γνωρίζουν τα πραγματικά κεφάλια που έχουν τον έλεγχο και να ξεσπάνε στα ανδρείκελα … Δεν είναι τυχαίο που μόνο ΕΞΙ (6) άτομα καταδικάστηκαν για δωσιλογισμό μετά την κατοχή , ούτε που πολλά στελέχη του ναζισμού έγιναν αργότερα επιφανείς πολίτες και πολιτικοί της κοινωνίας μας …

 Τέλος πάντων , το πολιτικό αυτό αδιέξοδο οι επικυρίαρχοι το συνάντησαν ξανά στις μέρες μας .. Το πολιτικό κατεστημένο που λειτουργούσε ως βιτρίνα προκάλυψης κατέρρευσε και έτσι ως λύση σκέφτηκαν να ακολουθήσουν τις γνωστές και έτοιμες τακτικές όπως τότε με τον Μεταξά .. Όμως οι εποχές δεν είναι ίδιες .. Σήμερα η πληροφορία δεν ελέγχετε όπως παλιά και έχει πολλούς δρόμους για να ταξιδέψει .. Έτσι όταν αυτοί αποφάσισαν να ακολουθήσουν την τακτική του 36 , δεν υπολόγισαν τις παρούσες συγκυρίες ..

 Σήμερα δεν μπορείς να διαλύσεις την βουλή όπως το 36 και να κάνεις δικτατορία , γιατί υπάρχουν άλλες συνθήκες , ούτε σε παγκόσμιο επίπεδο τα φέουδα πια λειτουργούν όπως παλιά .. Νέες πανίσχυρες δυνάμεις έχουν μπει στο παιχνίδι και η ελεύθερη  διακίνηση του κεφαλαίου έχει διαπλέξει τόσο τα οικονομικά συμφέροντα που η Γερμανία δεν μπορεί να φερθεί σε μία χώρα προτεκτοράτο της όπως παλιά ..

 Φυσικά υπάρχει και η ντόπια τάξη του συστήματος , η οποία όμως αυτή τάξη είναι τόσο κοντόφθαλμη που δεν μπορεί να συνδυάσει αυτές τις νέες ειδικές συνθήκες  και να επεξεργαστεί λύσεις  ..

Αυτές οι συνθήκες σήμερα δεν μπορούν εφαρμοστούν όπως τις έχουν  στο μυαλό τους οι απόγονοι των θιασωτών του Ράιχ .. Φυσικά ζητήσανε  έναν  νέο «Μεταξά»  – Τραπεζίτη για πρωθυπουργό , αλλά οι διαχωριστικές γραμμές δεν υπάρχουν πια και έτσι όσο και να ψάχνουν τι τους βγαίνει  ; Τους βγαίνουν άτομα γνωστά από οικονομικά σκάνδαλα … Στο τέλος θα μας πουν πρωθυπουργός Ρουμελιώτης με υπουργό οικονομικών τον Κοσκωτά και υπουργό ανάπτυξης τον Χριστοφοράκο …

 Η ιστορία όταν επαναλαμβάνετε , τότε αυτό συμβαίνει μόνο κατά ένα μέρος και δεν ισχύουν όλες οι ειδικές συνθήκες των αλλοτινών εποχών , έτσι γίνετε φάρσα και αποκαλύπτει όλο το θέατρο που είχε σκηνοθετηθεί από   τότε στο τώρα ως προκάλυψη και φυσικά καταρρέει ως συνετέθη όλος αυτός ο διαχρονικός θίασος  …  Για αυτό και το «πείραμα»  με τον τραπεζίτη πρωθυπουργό απότυχε παταγωδώς . Σήμερα λοιπόν μετά τις τελευταίες πολιτικές κινήσεις των κομματικών μηχανισμών , βλέπουμε πως ανεξάρτητα από ιδεολογικές ψευδοταυτότητες , υπάρχουν δύο κυρίαρχες  φωνές ..

 Η μία βροντοφωνάζει Εθνική ανεξαρτησία και ευμάρεια για τον λαό ώστε να πάρει αυτός την τύχη του στα χέρια του και η άλλη που λέει ΥΠΟΤΑΓΗ στις ορέξεις της ΕΕ , της Γερμανίας , των επικυρίαρχων με τάσεις μαζοχιστικές και σαδιστικές .. Οι οποίες είναι και οι μόνες υπεύθυνες για όλη την κοινωνική κακοδαιμονία που βιώνουμε σήμερα ..

 Αυτή η δεύτερη φωνή αδιαφορεί για τον άνθρωπο και τις ανάγκες του .. Αδιαφορεί για το πρωτεύον που είναι η επιβίωση του χειμαζόμενου λαού και συντάσσετε με μια αόριστη ιδέα, μια ένωση απάνθρωπη και βάρβαρη , μια ένωση ισχυρών που θεωρεί πως οι αδύναμοι είναι άξιοι της μοίρας τους και ανάξιοι να υπάρχουν και να ζουν ανάμεσα τους ….

 Αυτή η δεύτερη υπηρετεί μια ανόσια κυρίαρχη  Ελίτ .. Μια ελίτ που υπηρετεί τον εαυτό της και μόνον  αυτόν … Ένα βδέλυγμα , ένα συναισθηματικά ανάπηρο ον που έχει όνομα και λέγετε Βελιάλ ..

 Το ερώτημα λοιπόν σήμερα μπαίνει στο εξής διαχωριστικό δίλημμα …

 Θέλουμε ένα κράτος που να υπηρετεί τον άνθρωπο ή ένα κράτος που θα υπηρετεί τους Γερμανούς και το Ράιχ .. Και αν νομίζετε ότι οι Γερμανοί είναι το κράτος μόνο της Μέρκελ , τότε σας διαφεύγουν πολλά  ..

 Μερικά  μόνο από τα Γερμανικά φύλα  είναι τα κάτωθι :

 Τριβόκοι , Νεμέτοι , Βαγγιόνοι , Ματτιάκοι , Ούβιοι , Σουγάμβοι , Βατανοί , Τένκτεροι , Ουσιπέται , Βρούκτεροι , Αμψιβάριοι , Χάττοι , Μάρσοι , Χερούσκοι , Καννικφάτοι , Φρείζιοι , Καύχοι , Μαρκομάννοι , Κουάδοι , Ερμόνδοροι , Σέμνωνες , Λογγομβάρδοι , Σάξονες , Άγγλοι , Βαρίνιοι , Βάρνοι , Ρόγοι , Βουργονδιόνοι , Λούγιοι , Σιλίγκοι , Γότθοι , Γαλίνδοι , Αίσιοι , Γεπίδοι , Αλαμανοί , Φράγκοι και άλλοι ..

 Από την μια μεριά λοιπόν είναι αυτοί με τους πολιτικούς τους στρατούς και από την άλλη εμείς οι Ρωμηοί με σύμμαχο μας μόνο Τον Θεό και την ιστορία μας  …..

 Το σημερινό πολιτικό σύστημα παρά το γεγονός πως επιλέγει τακτικές του 1936 , δεν θα πετύχει τίποτα , γιατί απλούστατα τώρα όλοι  σχεδόν γνωρίζουν  και οι Ρωμηοί έχουν αρχίσει να αποκτούν συνείδηση για  το ποιοί είναι και το προς τα πού πρέπει να βαδίσουν  , το μόνο που χρειάζονται  ακόμα   είναι να καταρρεύσουν μπρος στα μάτια μας  όλα τα ψευδοδιλλήματα  αυτής της βδέλλας της Γερμανίας με τα πολιτικαντικά της παραμύθια ….

 Όσο και αν οι πράκτορες των Φραγκογερμανών στην χώρα μας επιχειρούν να ταυτίσουν  την δική μας φωνή με ψευτο-επαναστάτες  ,με κατασκευασμένους  ψευτο-φασίστες , κατασκευασμένους «τρομοκράτες»  που ξαφνικά «αφήνονται»  ελεύθεροι για να κάνουν «αντιμνημονιακή πολιτική» ώστε να  συνδέσουν με την τρομοκρατία  όσους είναι ενάντιοι στα μνημόνια και την πολιτική τους και ψευτο- διαχωρισμούς τύπου «δεξιάς –αριστεράς»  για να αποπροσανατολίζουν  τους Ρωμηούς και να τους διχάζουν προκειμένου  μέσω του διαίρει και βασίλευε να διαιωνίζουν οι Φραγκογερμανοί την εξουσία στον τόπο μας , δεν θα καταφέρουν τίποτα …

 Δεν ζούμε την αρχή του Δ Ράιχ , αλλά το τέλος όλων των Ράιχ …..

 Η μάχη των μαχών είναι προ των πυλών ….

 Η ώρα για να εκπληρώσουμε το πεπρωμένο μας  κοντεύει … Εμείς θα νικήσουμε .. Ο Θεός ΕΙΝΑΙ μαζί μας … Να έχετε Πίστη ….. Αυτό είναι το πιο δυνατό μας όπλο …  Η ΠΙΣΤΗ …

ΠΩΣ ΕΦΕΥΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΧΡΗΜΑ .

Λοιπόν θα σας  πω ένα «παραμύθι» για αυτούς που θεωρούν πως όλα είναι «γραμμικά» και «μονόδρομα»   …  Ακούστε λοιπόν πως εφευρέθηκε το  Χρήμα …

Το χρήμα εφευρέθηκε πριν από τον  κατακλυσμό του Ωγύγου και  πρώτοι το  χρησιμοποίησαν κάτι σιδεράδες , οι Τελχίνες ,  που ήταν γιοί του Ηφαίστου (  σιδεράδες  ) ..

Οι σιδεράδες λοιπόν επειδή οι άλλοι ήταν κυνηγοί και γεωργοί και επειδή έκαναν πολλές δουλειές για τις κοινότητες και που αμείβονταν  πρώτα με κυνήγια και δημητριακά και οπωροφόρα , κάποια στιγμή λόγο του φόρτου δουλειάς , τους ήταν αδύνατο να αποθηκεύουν τόσα τρόφιμα μιας και σάπιζαν και τα πετάγανε και πήγαινε ο κόπος τους χαμένος ..

Έτσι λοιπόν έκατσαν κάτω και σκέφτηκαν ένα σύστημα ανταλλαγής … Έφτιαξαν μήτρες με περίτεχνα σχήματα , έκοψαν μεταλλικά κομμάτια και τα ονομάτισαν με διάφορες αξίες … Είπαν δηλαδή , αυτό εδώ το ένα κομμάτι θα νομίζουμε πως αξίζει μια οκά σιτάρι κτλ … Έτσι λοιπόν τα είπαν νομίσματα , αφού νομίζουν ότι αξίζει κάτι και του έχρησαν μια αξία , για αυτό  και χρήμα , από το χρίζω  …

Επειδή ήταν καλοί στην δουλειά τους και έφτιαχναν καλλιτεχνήματα οι άλλοι άνθρωποι τους άρεσε  να συλλέγουν αυτά τα νομίσματα μια και ήταν μικρά και μπορούσες να τα αποθηκεύσεις εύκολα , έτσι λοιπόν οι Τελχίνες μόλις είχαν ανακαλύψει  έναν καινούργιο κόσμο ..  Έκοψαν δε χρυσά , ασημένια και χάλκινα νομίσματα ανάλογης νομισματικής (νομιζόμενης ) αξίας .

Και έτσι ανακάλυψαν το  πως δηλαδή μπορείς να αποθηκεύεις τροφή και διάφορα πράγματα αξίας , χωρίς καν να φύγουν ποτέ από την αρχική τους τοποθεσία .. Θα τα πηγαίνουν όλοι σε ένα κοινό μέρος προσυμφωνημένο , μια αγορά δηλαδή και αντί να ανταλλάσουν τα προϊόντα μεταξύ τους , δηλαδή να δίνουν αυγά και να παίρνουν μήλα ή ότι άλλο , θα δίνουν τα νομίσματα και θα παίρνουν την αξία τους σε προϊόν που νομίζουν ότι αξίζει το χρήμα που διαθέτουν  και που είναι χρήμα γιατί χρήζει της ανταλλαγής των προϊόντων , αλλά και γιατί χρήστηκε ως βασικός μεσολαβητής της μεταξύ των συνδιαλεγόμενων της αγοράς ..

Αυτό όπως καταλαβαίνεις επέτρεψε στις βιοτεχνικές δουλειές να ανθίσουν , γιατί οι άνθρωποι για να αγοράσουν πχ  ένα υνί ή ένα πιθάρι δεν χρειαζόταν να κουβαλάνε μια μαούνα στάρι και ο πωλητής να μην ξέρει που να το αποθηκεύσει ( δεν υπήρχαν και ψυγεία τότε , άστα να πάνε , μεγάλο πρόβλημα) , του έδιναν το χρήμα που από πριν είχαν χρήσει την αξία του οι κυκλοφορούντες το νόμισμα και αγόραζαν το προϊόν που ήθελαν , πήγαινε μετά το νόμισμα αυτό στην αγορά ο βιοτέχνης και αγόραζε ψωμί για να το φάει κτλ…

 Κατάλαβες λοιπόν πιστεύω την χρησιμότητα αυτής της εφεύρεσης , έτσι ;

Επειδή όμως μια καλή και χρήσιμη εφεύρεση αμέσως διαδίδετε , δημιουργήθηκαν πολλά κέντρα που έκοβαν νομίσματα και έτσι δημιουργήθηκαν  και επαγγέλματα που εξυπηρετούσαν τις  χρηματιστηριακές υπηρεσίες , ανταλλάσσοντας νομίσματα .. Δηλαδή πήγαιναν σε ένα τόπο που με ένα νόμισμα μία μονάδας μπορούσες να αγοράσεις μια οκά στάρι και το αντάλλασσαν με ένα νόμισμα μια μονάδας άλλου τόπου που με αυτό  μπορούσες να αγοράσεις μιάμιση οκά στάρι , μετά πουλούσαν το στάρι , εκεί που είχε μία μονάδα η οκά και κέρδιζαν μισό νόμισμα … Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε και το πρώτο χρηματοπιστωτικό σύστημα και η πρώτη πρωτόγονη χρηματαγορά …

Πρόσεξε , μέχρι τώρα το χρήμα αυτό που κάνει είναι να κινεί την κοινωνία , να συναθροίζει όλο και πιο πολλούς ανθρώπους στις αγορές και να συναλλάσει όλο και πιο πολλά προϊόντα , δημιουργώντας ευμάρεια και άνθηση …

 Μετά όμως  που λες από καιρό , γεννήθηκε ένας πολύ κακός άνθρωπος που δεν του άρεσαν οι άλλοι άνθρωποι και που όταν τους έβλεπε να χαίρονται εκείνος λυπόταν βαθιά και χαιρόταν μόνο όταν τους έβλεπε να υποφέρουν και να πασχίζουν χωρίς λόγο …

 Αυτό το μίσος λοιπόν τον έκανε να δημιουργήσει ένα μεγάλο βασίλειο στην ανατολή , αλλά ήταν ένα σκοτεινό βασίλειο .. Έφτιαξε και αυτός χρήματα , αλλά τα χρήματα του δεν τα χρησιμοποιούσε για να κάνει τους πολίτες του πλούσιους και να αυξάνουν ευτυχισμένοι τα αγαθά τους , αλλά τα έδινε μόνο σε ανθρώπους που του έμοιαζαν στην κακία και την μισαλλοδοξία για να δημιουργήσουν μια στρατιά σκλάβων .. Φυσικά για να το καταφέρει αυτό  απαλλοτρίωσε τα πάντα  , όλο τον κόπο του λαού του και για να έχει πρόσβαση στις τροφές ο λαός του έπρεπε να πάρει νομίσματα από το χέρι του και να δηλώσει υποταγή σε αυτόν ..

 Αυτός λοιπόν ο Βασιλιάς δεν μπορούσε να ανεχθεί το άλλο σύστημα που λειτουργούσε παράλληλα με αυτόν , γιατί φοβόταν  πως αν έβλεπαν πως ζούσαν οι άλλοι , τότε οι υπήκοοι του   μπορεί να ξεσηκωνόντουσαν κατά της τυραννίας του και να τον ρίξουν από την εξουσία του .. Έτσι λοιπόν μάζεψε στρατό και εκστράτευσε κατά των Τελχίνων …

 Η κοινωνία που είχαν δημιουργήσει οι Τελχίνες ήταν μια ειρηνική κοινωνία ευμάρειας και έτσι δεν είχαν αξιόλογο στρατό και όταν έπεσαν πάνω τους τα στίφη των μισαλλόδοξων και μισάνθρωπων του αδίστακτου βασιλιά , τους κατακρεούργησαν στην κυριολεξία …

 Το βασίλειο το Τελχίνων χάθηκε , αλλά όχι οι ίδιοι οι Τελχίνες , γιατί εντωμεταξύ κινήθηκαν δυτικά στην Μέση ΓΗ ( μεσόγειο ) και ο πρώτος κατακλυσμός του Ωγύγου χώρισε την γη τους από την γη του μισαλλόδοξου βασιλιά και επέτρεψε στους Τελχίνες να αναπτύξουν μαζί με την αγορά και την στωικότητα , αφού η επιβίωση από αυτήν την καταστροφή τους μετέτρεψε σε στωικούς φιλόσοφους και μεγάλους Ιερείς πατέρες της κοινωνίας που ζούσαν με τον τίτλο του Κάβειρου , ως Γιοί της Καφείρας και του Ήφαιστου  …

 Ο λόγος ήταν πως έπρεπε να εξημερώσουν τις άγριες φιλές που συνάντησαν στον δρόμο τους δυτικά της Μέσης Γης και να τις εκπολιτίσουν .. Έτσι οι Κάβειροι δημιουργούν την χθόνια Θρησκεία και εξηγούν με απλά λόγια τον κόσμο  στους απλούς ανθρώπους , για να αποκτήσει νόημα η ζωή τους και να αρχίσει να άρχεται από αξίες και αρχές που θα έκαναν  υποφερτό τον βίο τους ,έτσι ώστε οι κοινωνίες που θα δημιουργούσαν να είναι βιώσιμες …

Οι Τελχίνες λοιπόν δημιουργούν την Κρόνια νήσο , ή Ποσειδώνια νήσος ή αλλιώς την Ατλαντίδα από τον Άτλα , δηλαδή την κοσμοκρατόρισσα και το βασίλειο του εχθρού τους με τον μισαλλόδοξο Βασιλιά περιορίζετε στην Λεμού …

 Ο πόλεμος μεταξύ τους παίρνει άλλες διαστάσεις πλέον , οι Τελχίνες  είναι οι γιοί του Ενός Θεού , οι γιοί του Ατλάν και οι Λεμού είναι οι γιοί του ψεύδους και του κακού , οι γιοί δηλαδή του Βάαλ ή Βελιάλ  , που τους ενδιέφερε να ικανοποιήσουν μόνο τον εαυτό τους και τίποτα άλλο  ..

 Γίνετε άλλη μία μεγάλη καταστροφή όπου έμεινε γνωστή ως κατακλυσμός του Δαρδάνου και στο τέλος καταστρέφονται και τα δύο βασιλιά με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα ,  τα οποία χάνονται στα βάθη της θάλασσας και η Λεμουρία δηλαδή και η Ατλαντίδα …

 Οι ηγέτες όμως αυτών των δύο πολιτισμών δεν χάθηκαν .. Στην δύση δημιουργείτε ένας νέος πολιτισμός με κέντρο του Δελφούς και πριν ακόμα επικρατήσει η λατρεία των γεωργών έναντι της λατρείας των κτηνοτρόφων , δηλαδή η λατρεία του Δία , έναντι της λατρείας του Κρόνου  και στους Δελφούς λατρεύετε ακόμα  ο Ιερός Πύθωνας ,  οι Κάβειροι δημιουργούν την Αμφικτύωνα ενώνοντας κάτω από ένα κοινό σύμβολο , τον πύθωνα και τον ομφαλό της γης , τις εναπομείναντες φυλές γύρω από την Μέση γη που είχε βυθιστεί ….

Κάποια στιγμή οι φυλές χωρίζονται λόγο των αποστάσεων , αφού η μέση γη  δεν υπήρχε πια για να τους ενώνει , σε αυτές που ήταν πάνω στο Αιγαίο και σε αυτές που ήταν κάτω από το Αιγαίο , ύπτια δηλαδή του Αιγαίου  ή αλλιώς Αίγυπτος ..

Ακολούθησε η διάσπαση της θρησκείας και οι φυλές πάνω από τον Αιγαίο , ουσιαστικά πάνω από την Κρήτη ακολουθούν το νέο Θρήσκευμα και την Λατρεία του Δία …

Οι Κάβειροι ( Τελχίνες )   τώρα πια κάτω από τις νέες συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί , έπρεπε να αναλάβουν το ιστορικό τους ρόλο και να οδηγήσουν τους Αιγαιοπελαγήτες σε νέα ευμάρεια και κοινωνική συνοχή … Τώρα πια τους λένε Βουτάδες που έχει διπλή σημασία και σημαίνει το νέο αίμα  που δείχνει τον δρόμο , την κατεύθυνση και την μεγάλη αρχή  …

 Οι Βουτάδες ερχόμενοι από το Ιερατείο των Κάβειρων , ως απόγονοι του Ηφαίστου και αυτοί και αναστημένοι από την Αθηνά , γίνονται οι σημαντικοί Ιερείς του νέου κόσμου , ως Ιερείς της Αθηνάς και του Ποσειδώνα …

 Τους συναντάμε σε ρόλο συμβουλάτορα του Αργίτικου Θρόνου στο πλευρό του Ατρείδη  , όπου ο Βούτος Πολυκάωνας παντρεύετε την κόρη του Ατρείδη την Μεσσήνη και αποικεί την Μεσσηνιακή γη που ονομάζετε έτσι προς τιμή της Μεσσήνης , αλλά και στους 50 ήρωες που συνοδεύουν τον Ιάσωνα στο ταξίδι του για το χρυσόμαλλο δέρας και φυσικά ως κύριοι οργανωτές του  Αθηναϊκού τρόπου ζωής και κατά επέκταση ολόκληρης  της   Ιωνικής  φυλής  …

Το εμπόριο ανθεί ξανά , ο πλούτος ρέει και οι λαοί τους ευημερούν και ανθίζουν κάτω από την καθοδήγηση τους …

Ώσπου ξανά εκείνος ο απόγονος , το τέκνο του Βάαλ , ο Πέρσης βασιλιάς δηλαδή εκστρατεύει εκ νέου εναντίων τους … Μετά η ιστορία σου είναι γνωστή φαντάζομαι …

 Σήμερα λοιπόν ο βασιλιάς αυτός , ο Πέρσης .  βρίσκετε και δυτικά και ανατολικά και ανάμεσά μας , ακόμα οι δύο αυτοί κόσμοι δίνουν ανηλεείς μάχες για το ποιός θα επικρατήσει , δεν είναι εύκολο για κανέναν να το καταφέρει αυτό , για δύο λόγους ..

Πρώτον : Όσο υπάρχει ο άνθρωπος που χρήζει αξίες ,  οι Τελχίνες θα βρίσκουν τρόπο να κτίζουν κοινωνίες ευμάρειας και φιλανθρωπίας …

Δεύτερον : Και αν ακόμα καταργηθεί το χρήμα η χρήσει αξιών , η εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου για ελευθερία και πρόοδο δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ και οι Τελχίνες θα βρίσκουν πάντα τρόπο να διοχετεύουν την ανάγκη του ανθρώπου για ελευθερία και πρόοδο στην σωστή κατεύθυνση  …

Οπότε φίλοι μου το θέμα δεν είναι τα λεφτά , αλλά το πως τα χρησιμοποιείς τα λεφτά , για ποιόν σκοπό και ποιανού το όφελος ;

Και να μην  ξεχνάς πως οι Τελχίνες είναι πάντα εδώ για να αποκαλύπτουν το ψεύδος και τους Γιούς του μισάνθρωπου Βάαλ … Και είναι εδώ με πολλά ονόματα και όχι μόνο ως απλοί παρατηρητές …

Ο ΚΑΡΛΟΜΑΓΝΟΣ, Η ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Image

 

του Αναστασίου Φιλιππίδη
Νοέμβριος 2003

Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, το Φθινόπωρο του 1993, δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες πανευρωπαϊκής κυκλοφορίας μια μεγάλου μεγέθους διαφήμιση της γνωστότερης ευρωπαϊκής εταιρείας ηλεκτρικών ειδών. Στη διαφήμιση εμφανιζόταν η προτομή του Καρλομάγνου και δίπλα ένα κείμενο που άρχιζε με τη φράση: Αγαπητέ Καρλομάγνε, οι ικανότητές σου στη δημιουργία μιας σπουδαίας αυτοκρατορίας θα μπορούσαν να είχαν ενισχυθή από τις δικές μας ικανότητες στην οργάνωση μιας σπουδαίας δημόσιας διοίκησης… Στο τέλος της διαφήμισης ξεχώριζαν με μεγάλα γράμματα, σαν υπογραφή, οι λέξεις: Ευρωπαϊκή ιδέα Ήταν η εποχή που το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεδρίαζε στο μεγαλόπρεπο κτίριο Καρλομάγνου στις Βρυξέλλες και η φιγούρα του Φράγκου ηγεμόνα πρόβαλλε ως η κύρια υποψήφια για το μελλοντικό ενιαίο νόμισμα της Ευρώπης, ενώ η Ελλάδα, κληρονόμος του Βυζαντίου, δηλαδή του αντίπαλου πολιτισμού, αποτελούσε το μαύρο πρόβατο για πολλούς δυτικοευρωπαίους.

Στη δεκαετία που μεσολάβησε από τότε, ωστόσο, άρχισαν να γίνονται αντιληπτές ορισμένες σημαντικές εξελίξεις που φαίνεται πως θα μεταβάλουν τις κυρίαρχες απόψεις για τη σημασία του Καρλομάγνου στην οικοδόμηση της Ευρώπης. Στο σημερινό άρθρο θα αναφερθούμε σ’ αυτήν την αναθεώρηση και στις συνέπειές της για εμάς τους Έλληνες.

Όπως είναι γνωστό, μετά από διαδοχικές επεκτάσεις σε βάρος των Λογγοβάρδων, των Σαξόνων και των Ρωμαίων της Ιταλίας, ο Καρλομάγνος δημιούργησε ένα τεράστιο κράτος και στέφθηκε αυτοκράτορας στη Ρώμη το 800 μ.Χ. Όπως δέχονται οι σύγχρονοι ιστορικοί, οι ενέργειές του σε πολιτικό επίπεδο κυριαρχούνται από την προσπάθεια συγκρότησης ενός ενιαίου κράτους πάνω στα προϋπάρχοντα βασίλεια πολλών γερμανικών φυλών. Για τον σκοπό αυτό εξέδωσε σειρά διαταγμάτων που καθόριζαν τις οικονομικές σχέσεις των υπηκόων του, ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα, έναν ομοιόμορφο τρόπο τέλεσης των θρησκευτικών ακολουθιών, μια τυποποίηση του μοναστικού βίου, κλπ.

Τη διατήρηση της ενότητας αυτού του κράτους προσπάθησαν να διαφυλάξουν οι προπαγανδιστές της αυλής του Καρλομάγνου και των διαδόχων του μυθοποιώντας το πρόσωπό του και ονομάζοντάς τον Europae pater (Πατέρα της Ευρώπης), προσωνυμία που απαντάται ήδη από τον ένατο αιώνα στο Έπος του Πάντερμπορν.

Το κράτος του Καρλομάγνου δεν άντεξε πάνω από τέσσερις γενιές. Τριάντα χρόνια μετά το θάνατό του ήταν ήδη διαμελισμένο και εξασθενημένο. Λίγες δεκαετίες αργότερα είχε εξαφανισθή από το χάρτη. Κι ωστόσο, δώδεκα αιώνες αργότερα, είδαμε να καθιερώνεται ένα επίζηλο βραβείο στο όνομά του για όσους συνεισφέρουν στην ενοποίηση της Ευρώπης, να ετοιμάζεται το Μουσείο της Ευρώπης στο οποίο δεν υπάρχει Ιστορία της Ευρώπης πριν από την εποχή του και ο ίδιος να αναφέρεται ξανά ως Europae pater (π.χ. στην εξυμνητική ανασκόπηση από τον D.A.Bullough, στη μελέτη Europae pater: Charlemagne and His Achievement in the Light of Recent Scholarship, The English Historikal Review, 1970). Τί ακριβώς συνέβη;

Κατά την μεταπολεμική περίοδο ένας τεράστιος αριθμός ιστορικών μονογραφιών και άρθρων επικεντρώθηκε στην ανάλυση της Καρολίγγειας εποχής. Ερευνήθηκε κάθε δυνατή πτυχή της Αυτοκρατορίας και του πολιτισμού της, με μόνιμο μοτίβο τη θαυμαστή ενοποιητική επίδραση που άσκησε στους λαούς της Ευρώπης και η οποία ανιχνεύεται ως τις ημέρες μας – άλλωστε τα έξι ιδρυτικά μέλη της ΕΟΚ δεν αποτελούσαν ακριβώς την επικράτεια του Καρλομάγνου; Το κράτος του Καρλομάγνου προβλήθηκε ως πρότυπο μιας Ευρώπης διαφορετικών που μοιράζονταν ένα κοινό όραμα, ένα κράτος στο οποίο χάρη στην κοινή διοίκηση, νομοθεσία και οικονομικό σύστημα αμβλύνθηκαν οι περιφερειακές διαφορές και σχηματίστηκαν οι δομές πάνω στις οποίες στηρίχθηκε από τότε η Δυτική Ευρώπη.

Εκ των υστέρων, ο προσεκτικός αναλυτής δικαιούται να διακρίνη την σαφή πολιτική σκοπιμότητα της ιστοριογραφικής τάσης που επικράτησε μετά το 1945: σε μια Ευρώπη κατεστραμμένη από δύο παγκοσμίους πολέμους και αμέτρητες εθνικές διαμάχες, όπου το μέλλον δεν είχε να προσφέρη άλλο από μίσος και αίμα ανάμεσα σε Γάλλους και Γερμανούς, μια ευαίσθητη ελίτ διανοουμένων προσέτρεξε προς το κοινό παρελθόν, την τελευταία εποχή, που Γαλλία και Γερμανία ήταν ενωμένες σε ένα ένδοξο κράτος. Η ψυχολογική ανάγκη να τονιστή και να εξιδανικευτή εκείνη η εποχή είναι ασφαλώς κατανοητή. Ο συνδυασμός της με την ισχυρή βούληση της πολιτικής εξουσίας να υπερβή τις πρόσφατες διαφορές οδήγησε στην βιβλιογραφική υπερπαραγωγή της μεταπολεμικής περιόδου.

Ωστόσο η εξαντλητική έρευνα πάνω στην Καρολίγγεια εποχή άρχισε αργά αλλά σταθερά να οδηγή σε απρόβλεπτα συμπεράσματα. Όσο πιο πολύ μεγέθυναν την μικροεικόνα οι ιστορικοί, τόσο πιο πολύπλοκη εμφανιζόταν. Αντί για μια ενοποιημένη κοινωνία, άρχισε να ξεπροβάλη ένα πολύχρωμο καλειδοσκόπιο. Στην πράξη, συμπέραναν οι ερευνητές, ούτε οι εθνοτικές και περιφερειακές διαφορές εξαλείφθηκαν, ούτε οι θρησκευτικές ακολουθίες τυποποιήθηκαν, ούτε το εκπαιδευτικό σύστημα ενοποιήθηκε. Είναι αμφίβολο ακόμη και αν υπήρχε ένας αντιπροσωπευτικός Καρολίγγειος τρόπος αγροτικής εκμετάλλευσης. (Βλ. R. Sullivan, The Carolingian Age: Reflections on its Place in the History of the Middle Ages, Speculum, 1989).

Στο τέλος, κάποιοι ερευνητές άρχισαν να αναρωτιούνται αν αλήθευε το βασικότερο από τα κυρίαρχα θεμέλια της θεωρίας για την Καρολίγγεια κληρονομιά της Ευρώπης. Αν, δηλαδή, η Καρολίγγεια εποχή καθόρισε, πράγματι, τις κοινωνικές δομές και τον πνευματικό προσανατολισμό της Ευρώπης στους αιώνες που ακολούθησαν. Η προσεκτικότερη έρευνα του δέκατου αιώνα (των κατ’ εξοχήν Σκοτεινών χρόνων) έδειξε ότι μετά από την κατάλυση του Καρολίγγειου κράτους και τις καταστρεπτικές επιδρομές των Βίκινγκς και των Μαγυάρων, ο δυτικοευρωπαίος που αντίκρυζε την αυγή της δεύτερης χιλιετίας δεν έβλεπε παρά ερείπια. Ακόμη και η μορφή του κλασικού φεουδαρχικού συστήματος φαίνεται ότι προέκυψε από την κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας στην μετα-Καρολίγγεια εποχή, ενώ οι αγροτικές σχέσεις ήταν αρκετά διαφορετικές στην αυτοκρατορία του Καρλομάγνου. Όπως τόνισε ο Fossier στο ιδιαίτερα σημαντικό δίτομο έργο του Η παιδική ηλικία της Ευρώπης, 10ος-12ος αιώνας οι κοινωνικές και οικονομικές πλευρές (στα γαλλικά, 1982), η κοινωνία που στήθηκε στην Ευρώπη μετά το 1000 δεν στηρίχθηκε στο μακρινό Καρολίγγειο παρελθόν, το οποίο συχνά αγνοείτο και ως αναμνηση, αλλά πάνω σε νέες δομές που έπρεπε συχνά να επινοηθούν από το μηδέν. Παρ’ όλα αυτά, παρέμειναν, δυστυχώς, ως πολιτική και πνευματική κληρονομιά οι εχθρικές απόψεις των Φράγκων εναντίον των ελληνόφωνων Ρωμαίων, τους οποίους μετονόμασαν από τότε σε Γραικούς.

Στους αιώνες που ακολούθησαν, η αξιολόγηση του Καρλομάγνου υπήρξε συχνά πολύ πιο αρνητική από ό,τι τον εικοστό αιώνα. Οι ουμανιστές της Αναγέννησης τον έβλεπαν ως πρόδρομο της γερμανικής Αυτοκρατορίας που τους καταπίεζε. Τον 18ο αιώνα, ο Βολταίρος θεωρούσε ότι ο Καρλομάγνος κατέστησε δούλους όλους τους μη Χριστιανούς υπηκόους του και καθιέρωσε την πιο αποτρόπαια Ιερά Εξέταση που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. (Βλ. G.W.Trompf, The concept of the Carolingian Renaissance, στό Joyrnal of the History of Ideas, 1973). Παρόμοια άποψη εξέφραζε ο Γίββων, η εποχή του Καρλομάγνου ήταν βυθισμένη στην άγνοια και στη μωροπιστία, και η γραμματική και η λογική, η μουσική και η αστρονομία καλλιεργούνταν μόνον ως υπηρέτριες της δεισιδαιμονίας. Η εικόνα άρχισε να αλλάζη μόλις τον 19ο αιώνα με την επικράτηση του ρομαντισμού και την εξιδανίκευση του ομιχλώδους μεσαιωνικού παρελθόντος της Δυτικής Ευρώπης.

Για να γίνη αντιληπτή η υπερβολική σημασία που δόθηκε σε ορισμένα γεγονότα της Καρολίγγειας εποχής για την εξέλιξη της Ευρώπης, θα αναφέρουμε ενδεικτικά δύο από αυτά.

Το πρώτο είναι μια μικρή λεπτομέρεια που αποτελεί για τους περισσότερους από μας το μόνο γεγονός του δυτικού Μεσαίωνα, που θυμόμαστε από τα μαθητικά μας χρόνια. Μαθαίναμε τότε για την κοσμοϊστορικής σημασίας νίκη των Φράγκων με αρχηγό τον Κάρολο Μαρτέλ στο Πουατιέ το 732 μ.Χ., που ανέκοψε την προέλαση των Αράβων και έσωσε την Ευρώπη από τον ισλαμικό κίνδυνο. Ωστόσο, αν κοιτάξη κάποιος τον χάρτη, θα διαπιστώση ότι το Πουατιέ βρίσκεται πολύ ψηλά στη Γαλλία, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ισπανία (την οποία κατείχαν οι Άραβες). Ακόμη και χάνοντας στο Πουατιέ, οι Άραβες θα είχαν τη δυνατότητα να κατέχουν όλη τη νότια Γαλλία και να προχωρούν παραπέρα. Και πράγματι αυτό έκαναν! Μετά το Πουατιέ κι ενώ είχαν ήδη κατακτήσει το Μπορντό, τη Νίμ και όλη την Προβηγκία, συνέχισαν να επεκτείνονται στην δυτική Ευρώπη και έφτασαν μέχρι τη Γενεύη. Έναν αιώνα αργότερα έφτασαν μέχρι τα προάστια της Ρώμης. Παρέμειναν στη νότια Γαλλία ως το 972 μ.Χ. και έλεγχαν τα περάσματα των Άλπεων μέχρι το 980 μ.Χ. περίπου, δηλαδή διακόσια πενήντα χρόνια μετά τη μάχη του Πουατιέ.

Γνωρίζοντας τα παραπάνω, είναι προφανώς δύσκολο να αντιληφθή κάποιος με ποιόν τρόπο η μάχη του Πουατιέ έσωσε την Ευρώπη από τους Άραβες. Γίνεται εύκολο μόνο, αν θυμηθούμε ότι ο Κάρολος Μαρτέλ ήταν ο παππούς του Καρλομάγνου και πρώτος βασιλιάς της δυναστείας (ανέτρεψε τους Μεροβίγγειους βασιλείς). Ασφαλώς η εκ των υστέρων μυθοποίηση της νέας δυναστείας απαιτούσε ένα ηρωϊκό κατόρθωμα πανευρωπαϊκής εμβέλειας. Και σίγουρα η ιστοριογραφία του εικοστού αιώνα βρήκε στην μάχη του Πουατιέ ένα κατάλληλο σύμβολο, που εξύψωνε τη λαμπρή Καρολίγγεια εποχή…

Το δεύτερο γεγονός έχει να κάνη με τα Libri Carolini, το έργο που συντάχθηκε στην αυλή του Καρλομάγνου, για να επενδύση και θεολογικά τις πολιτικές αξιώσεις των Φράγκων εναντίον της Κωνσταντινούπολης. Με τα Libri Carolini, οι Φράγκοι αντέκρουσαν την επιχειρηματολογία της Έβδομης Οικουμενικής Συνόδου, η οποία αποκατέστησε την προσκύνηση των εικόνων μετά από 60 χρόνια εικονομαχίας. Η ποιότητα της Φραγκικής πολεμικής δεν χρήζει σχολιασμού- αρκεί να αναφερθή ότι ο συγγραφέας αρνείται να απαντήση στα επιχειρήματα του Αγίου Γρηγορίου Νύσης (που περιλαμβάνονταν στο κείμενο της Συνόδου) γράφοντας γι’ αυτόν ότι αγνοούμε και τη ζωή και το έργο του.

Τί έγινε όμως στη συνέχεια; Ποιά ήταν η κληρονομιά των Libri Carolini,στη δυτικοευρωπαϊκή σκέψη; Η απάντηση για πολλούς αιώνες είναι: καμία. Μάλιστα, πολύ σύντομα έπεσαν στη λήθη, αφού δεν αναφέρονται μετά τον ένατο αιώνα, και μέχρι τον 16ο αιώνα αγνοείτο ακόμη και η ύπαρξή τους. Όταν ανακαλύφθηκαν και εκδόθηκαν το 1549, θεωρήθηκαν αμέσως πλαστά -τόσο ξένα ήταν προς την νοοτροπία ακόμη και της Παπικής Εκκλησίας. Μάλιστα, δέκα χρόνια αργότερα, περιλήφθηκαν στο περιβόητο Index των απαγορευμένων βιβλίων της Παπικής Εκκλησίας και παρέμειναν εκεί μέχρι το 1900. (Βλ. A. Freeman, Theodulf of Orleans and the Libri Carolini, Speculum, 1957). Φαίνεται, λοιπόν, και από αυτό το παράδειγμα ότι με τις σαρωτικές καταστροφές του δέκατου αιώνα σε πολλούς τομείς δεν απέμεινε ούτε η ανάμνηση των φραγκικών προσπαθειών για τη δημιουργία μιας κοινής δυτικοευρωπαϊκής κουλτούρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ίδιοι οι Φράγκοι, που κατέλαβαν τον Παπικό θρόνο από τον ενδέκατο αιώνα, αγνοούσαν τα Libri Carolini, γι’ αυτό άλλωστε η Παπική Εκκλησία δέχεται την Έβδομη Οικουμενική Σύνοδο, παρά την απόρριψή της από τον Καρλομάγνο. Πρέπει, πάντως, να προστεθή ότι η ανακάλυψή τους τον 16ο αιώνα συνέπεσε με την εμφάνιση του Προτεσταντισμού, ο οποίος αμέσως βρήκε στα Libri Carolini έναν σύμμαχο στις απόψεις του εναντίον των εικόνων. Ο Καλβίνος στο Institutio Christianae Religionis (από την έκδοση του 1550 και όχι σε προηγούμενες) αντικρούει την Έβδομη Οικουμενική Σύνοδο αντιγράφοντας επιχειρήματα από τα νεοδημοσιευθέντα Libri Carolini. (βλ. J. Payton, Calvin and the Libri Carolini Sixteenth Century Journal,1997). Με αυτήν την έννοια, η κληρονομιά του Καρλομάγνου επέζησε σε μεγάλο τμήμα της Δύσης μέχρι τις ημέρες μας.

Η ιστοριογραφική επαναξιολόγηση της σημασίας του Καρλομάγνου που προαναφέραμε συνέπεσε περίπου με τις πολιτικές αλλαγές του 1989, οι οποίες μετατόπισαν γρήγορα τα σύνορα της Ευρώπης προς ανατολάς. Καμία από τις νέες χώρες που εντάσσονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2004 δεν θεωρεί τον Καρλομάγνο πρόγονό της, όπως άλλωστε δεν τον θεωρούσαν οι πέντε από τις έξι τελευταίες χώρες που εντάχθηκαν τις δεκαετίες του 1980 και 1990. Συνεπώς, σε μεγάλο βαθμό η πολιτική σκοπιμότητα της εξύμνησης του Καρλομάγνου φαίνεται ότι έχει εκλείψει. Η φιγούρα του δεν αποτυπώθηκε πάνω στο ευρώ, το Μουσείο της Ευρώπης στις Βρυξέλλες δεν θα παραλείψη την ελληνορωμαϊκή ιστορία και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεδριάζει πλέον στο καινούργιο κτίριο Justus Lipsius. Η επιλογή του Καρλομάγνου ως Europe pater έπαψε να ισχύη. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι μαζί της θα παύση να ισχύη η διαχωριστική γραμμή που έθετε την Ελλάδα έξω από την Ευρώπη και ότι η προκατάληψη αιώνων κατά των Ρωμηών θα τεθή σταδιακά στο περιθώριο. Στη νέα περίοδο που ξεκινά το 2004 με τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίαρχο στοιχείο θα είναι η αναγνώριση της πολιτιστικής πολυμορφίας και η αποδοχή της διαφορετικής ιστορικής παράδοσης. Εναπόκειται, λοιπόν, σε μας να προβάλλουμε την αξία της ορθόδοξης παράδοσής μας και να την επαναφέρουμε στην θέση που της αξίζει.